تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٨١٠

نقص معلومات بشرى بىداد مىكند اما همين معلومات ناقص با توجه به انتساب به علم خداوندى آرامش بخش و مثمر خواهد بود

نقص معلومات بشرى بىداد مىكند اما همين معلومات ناقص با توجه به انتساب به علم خداوندى آرامش بخش و مثمر خواهد بود

( ( 1896 ) ) اى برادر عقل يك دم با خود آر

دم به دم در تو خزان است و بهار

( ( 1897 ) ) باغ دل را سبز و تر و تازه بين

پر ز غنچهء ورد و سرو و ياسمين

( ( 1898 ) ) ز انبهىّ برگ پنهان گشته شاخ

ز انبهىّ گل نهان صحرا و كاخ

( ( 1899 ) ) اين سخنهايى كه از عقل كل است

بوى آن گلزار و سرو و سنبل است

( ( 1900 ) ) بوى گل ديدى كه آن جا گل نبود

جوش مُل ديدى كه آن جا مل نبود

( ( 1901 ) ) بو قلاووز است و رهبر مر تو را ( 1 )

مىبرد تا خلد و كوثر مر تو را

( ( 1902 ) ) بو دواى چشم باشد نور ساز

شد ز بويى ديدهء يعقوب باز

( ( 1903 ) ) بوى بد مر ديده را تارى كند

بوى يوسف ديده را يارى كند

( ( 1904 ) ) تو كه يوسف نيستى يعقوب باش

همچو او با گريه و آشوب باش

چون تو شيرين نيستى فرهاد باش

چون نه‌اى ليلى چو مجنون گرد پاش

( ( 1882 ) ) قطرهء دانش كه بخشيدى ز پيش

متصل گردان به درياهاى خويش

نقص معلومات بشرى بىداد مىكند اما همين معلومات ناقص با توجه به انتساب به علم خداوندى آرامش بخش و مثمر خواهد بود

خداوندا ، ما مىخواهيم بدانيم ، اما نسبى بودن معلومات علم ما را از مطلق بودن شناسايى دور مىسازد .

ما مىخواهيم بدانيم ، ولى تو وسايل دانستن را در اختيار بشر تدريجاً مىگذارى .


( 1 ) قلاووز رهبر ، طلايه دار ، مقدمهء لشكر . .