تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٨٠٠

در بيان مضرت تعظيم خلق و انگشت نما شدن

در بيان مضرت تعظيم خلق و انگشت نما شدن

در بيان مضرت تعظيم خلق و انگشت نما شدن

( ( 1849 ) ) تن قفس شكل است ز ان شد خار جان

در فريب داخلان و خارجان

( ( 1850 ) ) اينش گويد من شوم هم راز تو

وانش گويد نى منم انباز تو

( ( 1851 ) ) اينش گويد نيست چون تو در وجود

در كمال و فضل و در احسان و جود

( ( 1852 ) ) آنش گويد هر دو عالم آن توست

جمله جانهامان طفيل جان توست

آنش خواند گاه عيش و خرمى

اينش گويد گاه نوش و مرهمى

( ( 1853 ) ) او چو بيند خلق را سر مست خويش

از تكبر مىرود از دست خويش

( ( 1854 ) ) او نداند كه هزاران را چو او

ديو افكندست اندر آب جو

( ( 1855 ) ) لطف و سالوس جهان خوش لقمه‌اى است

كمترش خور كان پر آتش لقمه‌اى است

( ( 1856 ) ) آتشش پنهان و ذوقش آشكار

دود او ظاهر شود پايان كار

( ( 1857 ) ) تو مگو آن مدح را من كى خرم

از طمع مىگويد او من پى برم

( ( 1858 ) ) مادحت گر هجو گويد برملا

روزها سوزد دلت ز ان سوزها

( ( 1859 ) ) گر چه دانى كه ز حرمان گفت آن

كان طمع كه داشت از تو شد زيان

( ( 1860 ) ) آن اثر مىماندت در اندرون

در مديح اين حالتت هست آزمون

( ( 1861 ) ) آن اثر هم روزها باقى بود

مايهء كبر و خداع جان شود

( ( 1862 ) ) نيك بنمايد چو شيرين است مدح

بد نماند ز انكه تلخ افتاد قدح

( ( 1863 ) ) همچو مطبوخ است و حب كان را خورى

تا بديرى شورش و رنج اندرى

( ( 1864 ) ) ور خورى حلوا بود ذوقش دمى

اين اثر چون آن نمىيابد همى

( ( 1865 ) ) چون نمىپايد همى ماند نهان

هر ضدى را تو به ضد آن بدان

( ( 1866 ) ) چون شكر ماند نهان تأثير او

بعد چندى دمل آرد نيش جو

ور حب و مطبوخ خوردى اى ظريف

اندرون شد پاك ز اخلاط كثيف

( ( 1867 ) ) نفس از بس مدحها فرعون شد

كن ذليل النفس هوناً لا تسد