تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٧٩٧

بايستى از رويدادهاى جهان هستى درسها آموخت

وداع كردن طوطى خواجه را و پريدن

بايستى از رويدادهاى جهان هستى درسها آموخت

وداع كردن طوطى خواجه را و پريدن

( ( 1845 ) ) يك دو پندش داد طوطى بىنفاق

بعد از آن گفتش سلام الفراق

الوداع اى خواجه كردى مرحمت

كردى آزادم ز قيد و مظلمت

الوداع اى خواجه رفتم تا وطن

هم شوى آزاد روزى همچو من

( ( 1846 ) ) خواجه گفتش فى امان الله برو

مر مرا اكنون نمودى راه نو

سوى هندوستان اصلى رو نهاد

بعد شدت از فرج دل گشته شاه

( ( 1847 ) ) خواجه با خود گفت كاين پند من است

راه او گيرم كه اين ره روشن است

( ( 1848 ) ) جان من كمتر ز طوطى كى بود ؟

جان چنين بايد كه نيكو پى برد

( ( 1847 ) ) خواجه با خود گفت كاين پند من است

راه او گيرم كه اين ره روشن است

بايستى از رويدادهاى جهان هستى درسها آموخت

براى انسان هشيار و بيدار همين جهان هستى در رويدادهاى خود آموزشگاه ها ايجاد مىكند ، امير المؤمنين عليه السلام در مقدمات وصيت به فرزند عزيزش امام حسن مجتبى عليه السلام مىفرمايد :

( اى فرزند ، من اقدام به وصيت مىكنم ، پيش از آن كه قلب تو سخت شود ، و مغز تو را نمودهاى ناچيز مشغول بدارد . تا بتوانى با تمام جديت در امور زندگانى وارد گشته از امور تجربه شده كه اهل تجربه و آزمايش آنها را تصفيه نموده‌اند ، بهره مند گردى ) .

پس بنگريم به مردم تجربه ديده ، و در رويدادهاى جهان از هر شكل كه باشد و در هر شرايط كه روى بدهد حقايق را بياموزيم ، نظير همين عبرت كه تاجر مورد