تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٧٤٤
سوزش انسانى بايستى در راه عشق الهى بوده باشد
روح چراغ فروزان ابديت است متوجه باشيد آن را در راه بدن مادى آتش زده خاكستر نكنيد
سوزش انسانى بايستى در راه عشق الهى بوده باشد
( ( 1720 ) ) اى كه جان از بهر تن مىسوختى
سوختى جان را و تن افروختى
روح چراغ فروزان ابديت است متوجه باشيد آن را در راه بدن مادى آتش زده خاكستر نكنيد
انسان كه به عنوان خليفه الله در روى زمين زندگى مىكند ، اين منصب را از جنبه جسمانى و مادى به خود نگرفته است .
انسان كه از حيث عظمت تا جايى مىرسد كه به جز خدا نمىبيند ، نتيجهء داشتن اعضاى مادى نيست . انسان كه از نظر عظمت به آن مقام و الا مىرسد كه انسان و جهان را در خود مىيابد ، از آن جهت نيست كه داراى عضلات نيرومند و غرايز سركش و نيروى تفكر فوق العاده يا به عبارت روشنتر داراى از دوازده تا پانزده ميليارد رابطه الكتريكى در مغز مىباشد ، بلكه فقط از يك جهت است كه به مراتب مزبور قدم مىگذارد ، اين اعتلا از آن جهت نصيب او مىشود كه او روح دارد ، آرى او روحى دارد كه مىتواند جهانى را در خود درك كند ، او با اين روحش شايسته زندگانى ابدى خواهد بود .
اما متأسفانه اين چراغ فروزان ابديت در راه تن پرورى و ماده پرستى آن چنان محقر و ناچيز مىگردد كه گويى روح انسانى فقط به عنوان يك وسيله اتفاقى براى پيش برد مقاصد مادى مىباشد .
سوزش انسانى بايستى در راه عشق الهى بوده باشد
به هر حال همهء آدميان در همين جهان مادى با همين نمودهاى مادى روزى محو و نابود خواهند گشت ، و مانند خسى در شعله هاى نابود كنندهء عوامل طبيعت خواهند سوخت ، پس بهتر اين است كه انسان سوختهء عشق الهى بوده باشد .
سوختگان عشق الهى مىتوانند خس و خاشاكى را كه پيرامون روح انسانها را