تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٧٣٦

شنيدن آن طوطى حركت آن طوطى را و مردن و نوحه كردن خواجه

( ( 1733 ) ) آن دمى كز وى مسيحا دم نزد

حق ز غيرت نيز بىما هم نزد

( ( 1734 ) ) ما چه باشد در لغت اثبات نفى

من نه اثباتم منم بىذات و نفى

( ( 1735 ) ) من كسى در ناكسى دريافتم

بس كسى در ناكسى دريافتم

( ( 1737 ) ) جمله شاهان پست پست خويش را

جمله خلقان مست مست خويش را

( ( 1736 ) ) جمله شاهان بردهء بردهء خودند

جمله خلقان مردهء مردهء خودند

( ( 1738 ) ) مىشود صياد مرغان را شكار

تا كند ناگاه ايشان را شكار

( ( 1739 ) ) دلبران را دل اسير بىدلان

جمله معشوقان شكار عاشقان

( ( 1740 ) ) هر كه عاشق ديدنش معشوق دان

كو به نسبت هست هم اين و هم آن

( ( 1741 ) ) تشنگان گر آب جويند از جهان

آب هم جويد به عالم تشنگان

( ( 1742 ) ) چون كه عاشق اوست تو خاموش باش

او چو گوشَت مىدهد تو گوش باش

( ( 1743 ) ) بند كن چون سيل سيلانى كند

ور نه رسوايى و ويرانى كند

( ( 1744 ) ) من چه غم دارم كه ويرانى بود

زير ويران گنج سلطانى بود

( ( 1745 ) ) مغرق حق خواهد كه باشد غرقتر

همچو موج بحر جان زير و زبر

( ( 1746 ) ) زير دريا خوشتر آيد يا زبر

تير او دل كشتر آيد يا سپر

( ( 1747 ) ) بس زبون وسوسه باشى دلا

گر طرب را باز دانى از بلا

( ( 1748 ) ) گر مرادت را مذاق شكر است

بىمرادى نى مراد دل بر است

( ( 1749 ) ) هر ستاره اش خونبهاى صد هلال

خون عالم ريختن او را حلال

( ( 1750 ) ) ما بها و خونبها را يافتيم

جانب جان باختن بشتافتيم

( ( 1751 ) ) اى حيات عاشقان در مردگى

دل نيابى جز كه در دل بردگى

( ( 1752 ) ) من دلش جسته به صد ناز و دلال

او بهانه كرده با من از ملال

( ( 1753 ) ) گفتم آخر غرق توست اين عقل و جان

گفت رو ، رو بر من اين افسون مخوان

( ( 1754 ) ) من ندانم آن چه انديشيده اى

اى دو ديده دوست را چون ديده‌اى ؟

( ( 1755 ) ) اى گران جان خوار ديدستى مرا

ز انكه بس ارزان خريدستى مرا

( ( 1756 ) ) هر كه او ارزان خرد ارزان دهد

گوهرى طفلى به قرصى نان دهد