تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٧٣٥

شنيدن آن طوطى حركت آن طوطى را و مردن و نوحه كردن خواجه

( ( 1710 ) ) از كبد فارغ بدم با روى تو

وز زبد صافى بدم در روى تو

( ( 1711 ) ) اين دريغىها خيال ديدن است

وز وجود نقد خود ببريدن است

( ( 1712 ) ) غيرت حق بود با حق چاره نيست

كودكى كز حكم حق صد پاره نيست

( ( 1713 ) ) غيرت آن باشد كه آن غير همه است

آن كه افزون از بيان و دمدمه است

( ( 1714 ) ) اى دريغا اشك من دريا بدى

تا نثار دل بر زيبا شدى

( ( 1715 ) ) طوطى من مرغ زيرك سار من

ترجمان فكرت و اسرار من

( ( 1716 ) ) هر چه روزى داد و ناداد آمدم

او ز اول گفت تا ياد آمدم

( ( 1717 ) ) طوطئى كايد ز وحى آواز او

پيش از آغاز وجود آغاز او

( ( 1718 ) ) اندرون توست آن طوطى نهان

عكس او را ديده تو بر اين و آن

( ( 1719 ) ) مىبرد شاديت را تو شاد ازو

مىپذيرى ظلم را چون داد ازو

( ( 1720 ) ) اى كه جان از بهر تن مىسوختى

سوختى جان را و تن افروختى

( ( 1721 ) ) سوختم من سوخته خواهد كسى

تا ز من آتش زند اندر خسى

( ( 1722 ) ) سوخته چون قابل آتش بود

سوخته بستان كه آتش كش بود

( ( 1723 ) ) اى دريغا اى دريغا اى دريغ

كان چنان ماهى نهان شد زير ميغ

( ( 1724 ) ) چون زنم دم كاتش دل تيز شد

شير هجر آشفته و خونريز شد

( ( 1725 ) ) آن كه او هشيار خود تندست و مست

چون بود چون او قدح گيرد به دست

( ( 1726 ) ) شير مستى كز صفت بيرون بود

از بسيط مرغزار افزون بود

( ( 1727 ) ) قافيه انديشم و دل دار من

گويدم منديش جز ديدار من

( ( 1728 ) ) خوش نشين اى قافيه انديش من

قافيه دولت تويى در پيش من

( ( 1729 ) ) حرف چِبْوَد تا تو انديشى از آن

صوت چِبْوَد ؟ خار ديوار رزان

( ( 1730 ) ) حرف و صوت و گفت را بر هم زنم

تا كه بىاين هر سه با تو دم زنم

( ( 1731 ) ) آن دمى كز آدمش كردم نهان

با تو گويم اى تو اسرار جهان

( ( 1732 ) ) آن دمى را كه نگفتم با خليل

و ان دمى را كه نداند جبرئيل