تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٧١٥

آيه

آيه

( ( 1635 ) ) آدم از فردوس و از بالاى هفت

پاى ماچان از براى عذر رفت

( ( 1636 ) ) گر ز پشت آدمى وز صلب او

در طلب مىباش هم در طُلب او

تو چه دانى ذوق آب اى شيشه دل

ز انكه همچون خر شدى تو پا به گل

( ( 1637 ) ) ز آتش دل و آب ديده نقل ساز

بوستان از ابرو خورشيد است تاز

( ( 1638 ) ) تو چه دانى ذوق آب ديده گان

عاشق نانى تو چون ناديدگان

( ( 1639 ) ) گر تو اين انبان ز نان خالى كنى

پر ز گوهرهاى اجلالى كنى

( ( 1640 ) ) طفل جان از شير شيطان باز كن

بعد از آنش با ملك انباز كن

( ( 1641 ) ) تا تو تاريك و ملول و تيره اى

دان كه با ديو لعين همشيره اى

( ( 1642 ) ) لقمه‌اى كان نور افزود و كمال

آن بود آورده از كسب حلال

( ( 1643 ) ) روغنى كايد چراغ ما كشد

آب خوانش چون چراغى را كشد

( ( 1644 ) ) علم و حكمت زايد از لقمهء حلال

عشق و رقت زايد از لقمه حلال

( ( 1645 ) ) چون ز لقمه تو حسد بينى و دام

جهل و غفلت زايد آن را دان حرام

( ( 1646 ) ) هيچ گندم كارى و جو بر دهد ؟

ديده‌اى اسبى كه كرهء خر دهد ؟

( ( 1647 ) ) لقمه تخم است و برش انديشها

لقمه بحر و گوهرش انديشها

( ( 1648 ) ) زايد از لقمهء حلال اندر دهان

ميل خدمت عزم سوى آن جهان

زايد از لقمهء حلال اى مه حضور

در دل پاك تو و در ديده نور

اين سخن پايان ندارد اى كيا

بحث بازرگان و طوطى كن به پا

آيه

« قالُوا يا مُوسى إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ وَإِمَّا أَنْ نَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَلْقى . قالَ بَلْ أَلْقُوا فَإِذا حِبالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ إِلَيْه مِنْ سِحْرِهِمْ أَنَّها تَسْعى » 20 : 65 - 66 ( 1 )

( ساحران گفتند : يا موسى يا تو عصا را بيانداز يا ما مارهاى خود را بياندازيم ، موسى فرمود : شما بياندازيد . آنها شروع به سحر بازى خود نمودند ، آن طنابها و عصاها به خيال موسى به حركت در آمدند ) .


( 1 ) سوره طه ، آيهء 65 و 66 . .