تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٧١٤
تعظيم كردن ساحران موسى عليه السلام را كه اول تو عصا بيانداز
تعظيم كردن ساحران موسى عليه السلام را كه اول تو عصا بيانداز
تعظيم كردن ساحران موسى عليه السلام را كه اول تو عصا بيانداز
( ( 1615 ) ) ساحران در عهد فرعون لعين
چون مرى كردند با موسى ز كين
( ( 1616 ) ) ليك موسى را مقدم داشتند
ساحران او را مكرم داشتند
( ( 1617 ) ) ز انكه گفتندش كه فرمان آن توست
گر تو مىخواهى عصا بفكن نخست
( ( 1618 ) ) گفت نى اول شما اى ساحران
افكنيد آن مكرها را در ميان
( ( 1619 ) ) اين قدر تعظيم ايشان را خريد
و از مرى آن دست و پاهاشان بريد
( ( 1620 ) ) ساحران چون قدر او نشناختند
دست و پا در جرم آن درباختند
( ( 1621 ) ) لقمه و نكته است كامل را حلال
تو نهاى كامل مخور مىباش لال
( ( 1622 ) ) تو چو گوشى او زبان نى جنس تو
گوشها را حق بفرمود انصتوا
( ( 1623 ) ) كودك اول چون بزايد شير نوش
مدتى خامش بود او جمله گوش
( ( 1624 ) ) مدتى مىبايدش لب دوختن
از سخن گويان سخن آموختن
تا نياموزد نگويد صد يكى
ور بگويد حشو گويد بىشكى
( ( 1625 ) ) ور نباشد گوش تىتى مىكند
خويشتن را گنگ گيتى مىكند
( ( 1626 ) ) كرّ اصلى كش نبود آغاز گوش
لال باشد كى كند در نطق جوش
( ( 1627 ) ) ز انكه اول سمع بايد نطق را
سوى منطق از ره سمع اندر آ
( ( 1628 ) ) ادخلوا الابيات من ابوابها
و اطلبوا الارزاق من اسبابها
( ( 1629 ) ) نطق كان موقوف راه سمع نيست
جز كه نطق خالق بىطمع نيست
( ( 1630 ) ) مبدع است و تابع استاد نى
مسند جمله و را اسناد نى
( ( 1631 ) ) باقيان هم در حرف هم در مقال
تابع استاد و محتاج مثال
( ( 1632 ) ) زين سخن گر نيستى بيگانه اى
دلق و اشكى گير و جو ويرانه اى
( ( 1633 ) ) ز ان كه آدم زا عتاب از اشك رست
اشك تر باشد دم توبه پرست
( ( 1634 ) ) بهر گريه آمد آدم بر زمين
تا بود گريان و نالان و حزين