تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٦٨٧

آيا هميشه عدالت اقتضا مىكند كه بدىها با بدىها مقابله شود ؟

آيا هميشه عدالت اقتضا مىكند كه بدىها با بدىها مقابله شود ؟

( ( 1567 ) ) نار تو اين است نورت چون بود ؟

ماتم اين تا خود كه سورت چون بود ؟

( ( 1568 ) ) از حلاوتها كه دارد جور تو

وز لطافت كس نيابد غور تو

ياد آور از محبتهاى ما

حق مجلسها و صحبتهاى ما

( ( 1569 ) ) نالم و ترسم كه او باور كند

وز ترحم جور را كمتر كند

( ( 1570 ) ) عاشقم بر لطف و بر قهرش به جدّ

اى عجب من عاشق اين هر دو ضد

( ( 1571 ) ) و الله ار زين خار در بستان شوم

همچو بلبل زين سبب نالان شوم

( ( 1572 ) ) اين عجب بلبل كه بگشايد دهان

تا خورد او خار را با گلستان

( ( 1573 ) ) اين نه بلبل اين نهنگ آتشى است

جمله ناخوشهاى عشق او را خوشيست

( ( 1574 ) ) عاشق كل است و خود كل است او

عاشق خويش است و عشق خويش جو

( ( 1575 ) ) قصهء طوطىّ جان زينسان بود

كو كسى كو محرم مرغان بود ؟

( ( 1576 ) ) كو يكى مرغى ضعيفى بىگناه

و اندرون او سليمان با سپاه

( ( 1564 ) ) ور فراق بنده از بد بندگى است

چون تو با بد بد كنى پس فرق چيست ؟

آيا هميشه عدالت اقتضا مىكند كه بدىها با بدىها مقابله شود ؟

انسان شناسان كه با مفاهيم اخلاقى و حقوقى سر و كار داشته‌اند ، اين مسئله را در لباسهاى گوناگون مطرح مىكنند كه : آيا در مقابل بدىها بايستى بدى كرد تا آدم تبه كار كوبيده شود و اجتماع از دست او در آسايش بوده باشد ، يا اين كه در مقابل بدى بايستى خوبى انجام داد ؟ نبايستى در اين مسئله معظم با ديده گان ساده نگريست ، موضوع اين بحث عميقتر از آن است كه بتوانيم در يك مبحث مختصر آن را روشن بسازيم .