تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٦٥٧

آيه

اضافت كردن آدم عليه السلام زلت خود را به خويش كه « ربنا اننا ظلمنا انفسنا » و اضافت كردن ابليس گناه خود را به حق تعالى كه « رب بما اغويتنى »

آيه

اضافت كردن آدم عليه السلام زلت خود را به خويش كه « ربنا اننا ظلمنا انفسنا » و اضافت كردن ابليس گناه خود را به حق تعالى كه « رب بما اغويتنى »

( ( 1481 ) ) گر نباشد فعل خلق اندر ميان

پس مگو كس را چرا كردى چنان

( ( 1482 ) ) خلق حق افعال ما را موجد است

فعل ما آثار خلق ايزد است

ليك هست آن فعل ما مختار ما

زو جزا گه نار ما گه يار ما

( ( 1483 ) ) ز انكه ناطق حرف بيند يا غرض

كى شود يك دم نبيند هيچ طرف

( ( 1485 ) ) آن زمان كه پيش بينى آن زمان

تو پس خود كى ببينى اين بدان

( ( 1486 ) ) چون محيط حرف و معنى نيست جان

چون بود جان خالق اين هر دوان

( ( 1487 ) ) حق محيط جمله آمد اى پسر

وا ندارد كارش از كار دگر

گفت ايزد جان ما را مست كرد

چون نداند آن كه را خود هست كرد

( ( 1488 ) ) گفت شيطان كه بما اغويتنى

كرد فعل خود نهان ديو دنى

( ( 1489 ) ) گفت آدم كه ظلمنا نفسنا

او ز فعل حق نبد غافل چو ما

( ( 1490 ) ) در گنه او از ادب پنهانش كرد

ز ان گنه بر خود زدن او بر نخورد

( ( 1491 ) ) بعد توبه گفتش اى آدم نه من

آفريدم در تو آن جرم و محن ؟

( ( 1492 ) ) نى كه تقدير و قضاى من بد آن ؟

چون به وقت عذر كردى آن نهان ؟

( ( 1493 ) ) گفت ترسيدم ادب بگذاشتم

گفت من هم پاس آنت داشتم

( ( 1494 ) ) هر كه آرد حرمت او حرمت برد

هر كه آرد قند لوزينه خورد

( ( 1495 ) ) طيبات از بهر كه للطَّيّبين

يار را خوش كن مرنجان و ببين

آيه

« قالَ ما مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْه خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَخَلَقْتَه مِنْ طِينٍ . قالَ فَاهْبِطْ مِنْها فَما يَكُونُ لَكَ أَنْ تَتَكَبَّرَ فِيها