تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٦٢٢

يافتن رسول قيصر عمر را خفته در زير خرما بن

يافتن رسول قيصر عمر را خفته در زير خرما بن

يافتن رسول قيصر عمر را خفته در زير خرما بن

( ( 1412 ) ) جست او را تا ز جان بنده شود

لاجرم جوينده يابنده بود

( ( 1413 ) ) ديد اعرابى زنى او را دخيل

گفت نك خفته است زير آن نخيل

( ( 1414 ) ) زير خرما بن ز خلقان او جدا

زير سايه خفته بين سايهء خدا

( ( 1415 ) ) آمد آن جا و از او دور ايستاد

مر عمر را ديد و در لرزه فتاد

( ( 1416 ) ) هيبتى ز ان خفته آمد بر رسول

حالتى خوش كرد بر جانش نزول

( ( 1417 ) ) مهر و هيبت هست ضد يكدگر

اين دو ضد را ديد جمع اندر جگر

( ( 1418 ) ) گفت با خود من شهان را ديده ام

پيش سلطانان مه بگزيده ام

( ( 1419 ) ) از شهانم هيبت و ترسى نبود

هيبت اين مرد هوشم در ربود

( ( 1420 ) ) رفته‌ام در بيشهء شير و پلنگ

روى من ز ايشان نگردانيد رنگ

( ( 1421 ) ) بس شدستم در مصاف و كارزار

همچو شير آن دم كه باشد كار زار

( ( 1422 ) ) بس كه خوردم بس زدم زخم گران

دل قوىتر بوده‌ام از ديگران

( ( 1423 ) ) بىسلاح اين مرد خفته بر زمين

من به هفت اندام لرزان چيست اين ؟

( ( 1424 ) ) هيبت حق است اين از خلق نيست

هيبت اين مرد صاحب دلق نيست

( ( 1425 ) ) هر كه ترسيد از حق و تقوى گزيد

ترسد از وى جن و انس و هر كه ديد

( ( 1426 ) ) اندرين فكرت به حرمت دست بست

بعد يك ساعت عمر از خواب جست

( ( 1427 ) ) كرد خدمت مر عمر را و سلام

گفت پيغمبر سلام آن گه كلام

( ( 1428 ) ) پس عليكش گفت و او را پيش خواند

ايمنش كرد و به نزد خود نشاند

( ( 1430 ) ) هر كه ترسد مر و را ايمن كنند

مر دل ترسنده را ساكن كنند

( ( 1429 ) ) لا تخافوا هست نزل خائفان

هست در خور از براى خائف آن

( ( 1431 ) ) آن كه خوفش نيست چون گويى مترس ؟

درس چه دهى نيست او محتاج درس