تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٦٠٣

براى انسانهاى آگاه به حد كافى اسباب بيدار شدن وجود دارد

جمع شدن نخجيران بر خرگوش و ثنا و مدح گفتن او را

براى انسانهاى آگاه به حد كافى اسباب بيدار شدن وجود دارد

جمع شدن نخجيران بر خرگوش و ثنا و مدح گفتن او را

( ( 1357 ) ) جمع گشتند آن زمان جمله وحوش

شاد و خندان وز طرب در ذوق و جوش

( ( 1358 ) ) حلقه كردندش چو شمعى در ميان

سجده كردندش همه صحرائيان

( ( 1359 ) ) تو فرشتهء آسمانى يا پرى ؟

يا تو عزرائيل شيران نرى ؟

( ( 1360 ) ) هر چه هستى جان ما قربان توست

دست بردى دست و بازويت درست

( ( 1361 ) ) راند حق اين آب را در جوى تو

آفرين بر دست و بر بازوى تو

( ( 1362 ) ) باز گو تا چون سگاليدى به مكر ؟

آن عوان را چون بماليدى به مكر ؟

( ( 1364 ) ) باز گو كز ظلم آن استم نما

صد هزاران زخم دارد جان ما

باز گو آن قصه كان شادى فزاست

روح ما را قوت و دل را دواست

( ( 1365 ) ) گفت تأييد خدا بود اى مهان

ور نه خرگوشى كه باشد در جهان

( ( 1366 ) ) قوّتم بخشيد و دل را نور داد

نور دل مر دست و پا را زور داد

( ( 1368 ) ) حق به دور و نوبت اين تأييد را

مىنمايد اهل ظن و ديد را

براى انسانهاى آگاه به حد كافى اسباب بيدار شدن وجود دارد

اگر كسى شخصيت فطرى و طبيعى خود را نبازد ، و براى خويشتن بتى در اين دنيا نتراشد ، او بدون ترديد همواره در شك و ترديد نخواهد ماند ، زيرا بالاخره با اشكال گوناگون مىتواند براى زندگانى معنوى خود راهنما و دليل پيدا كند ، از آن جمله ،