تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٥٨٥

پرسيدن شير از سبب پاى واپس كشيدن خرگوش را

( ( 1314 ) ) گر تو پيلى خصم تو از تو رميد

نك جزا طيراً ابابيلت رسيد

( ( 1315 ) ) گر ضعيفى در زمين خواهد امان

غلغل افتد در سپاه آسمان

( ( 1316 ) ) گر به دندانش گزى پر خون كنى

درد دندانت بگيرد چون كنى ؟

( ( 1317 ) ) شير خود را ديد در چه وز غلوّ

خويش را نشناخت آن دم از عدو

( ( 1318 ) ) عكس خود را او عدوى خويش ديد

لاجرم بر خويش شمشيرى كشيد

( ( 1319 ) ) اى بسا ظلمى كه بينى در كسان

خوى تو باشد در ايشان اى فلان

( ( 1320 ) ) اندر ايشان تافته هستى تو

از نفاق و ظلم و بد مستى تو

( ( 1321 ) ) آن تويى و ان زخم بر خود مىزنى

بر خود آن دم تار لعنت مىتنى

( ( 1322 ) ) در خود اين بد را نمىبينى عيان

ور نه دشمن بوده‌اى خود را بجان

( ( 1323 ) ) حمله بر خود مىكنى اى ساده مرد

همچو آن شيرى كه بر خود حمله كرد

( ( 1324 ) ) چون به قعر خوى خود اندر رسى

پس بدانى كز تو بود آن ناكسى

( ( 1325 ) ) شير را در قعر پيدا شد كه بود

نقش او آن كش دگر كس مىنمود

( ( 1326 ) ) هر كه دندان ضعيفى مىكند

كار آن شير غلط بين مىكند

( ( 1327 ) ) اى بديده خال بد بر روى عم

عكس خال توست آن از عمّ مرم

( ( 1328 ) ) مؤمنان آيينهء يكديگرند

اين خبر مىاز پيمبر آورند

( ( 1329 ) ) پيش چشمت داشتى شيشه كبود

ز ان سبب عالم كبودت مىنمود

( ( 1330 ) ) گر نه كورى اين كبودى دان ز خويش

خويش را بد گو مگو كس را تو بيش

( ( 1331 ) ) مؤمن ار ينظر بنور الله بود

عيب مؤمن را برهنه چون نمود

( ( 1332 ) ) چون كه تو ينظر بنار اللَّه بدى

نيكويى را وانديدى از بدى

( ( 1333 ) ) اندك اندك نور را بر نار زن

تا شود نار تو نور اى بو الحزن

( ( 1334 ) ) تو بزن يا ربنا آب طهور

تا شود اين نار عالم جمله نور

( ( 1335 ) ) آب و دريا جمله در فرمان توست

آب و آتش اى خداوند آن توست

( ( 1336 ) ) گر تو خواهى آتش آب خوش شود

ور نخواهى آب هم آتش شود

( ( 1338 ) ) بىطلب تو اين طلبمان داده اى

بىشمار و عدّ عطا بنهاده اى