تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٥٨٤

پرسيدن شير از سبب پاى واپس كشيدن خرگوش را

پرسيدن شير از سبب پاى واپس كشيدن خرگوش را

پرسيدن شير از سبب پاى واپس كشيدن خرگوش را

( ( 1297 ) ) شير گفتش تو ز اسباب مرض

اين سبب گو خاص كاينستم غرض

پاى را واپس كشيدى تو چرا ؟

مىدهى بازيچهء واهى مرا ؟

( ( 1298 ) ) گفت آن شير اندرين چه ساكن است

اندر اين قلعه ز آفات ايمن است

يار من بستد ز من در چاه برد

بر گرفتش از ره و بىراه برد

( ( 1299 ) ) قعر چه بگزيد هر كس عاقل است

ز انكه در خلوت صفاهاى دل است

( ( 1300 ) ) ظلمت چه به كه ظلمتهاى خلق

سر نبرد آن كس كه گيرد پاى خلق

( ( 1301 ) ) گفت پيش آز خمم او را قاهر است

تو ببين كان شير در چه حاضر است ؟

( ( 1302 ) ) گفت من سوزيده‌ام ز ان آتشى

تو مگر اندر بر خويشم كشى

( ( 1303 ) ) تا به پشتىّ تو اى كان كرم

چشم بگشايم به چه در بنگرم

من به پشتى تو تانم آمدن

تو نگه دارم در آن چه بىرسن

( ( 1304 ) ) چون كه شير اندر بر خويشش كشيد

در پناه شير تا چه مىدويد

( ( 1305 ) ) چون كه در چه بنگريدند اندر آب

اندر آب از شير و او در تافت تاب

( ( 1306 ) ) شير عكس خويش ديد از آب تفت

شكل شيرى در برش خرگوش زفت

( ( 1307 ) ) چون كه خصم خويش را در آب ديد

مر و را بگذاشت و اندر چه جهيد

( ( 1308 ) ) در فتاد اندر چهى كو كنده بود

ز انكه ظلمش بر سرش آينده بود

( ( 1309 ) ) چاه مظلم گشت ظلم ظالمان

اين چنين گفتند جمله عالمان

( ( 1310 ) ) هر كه ظالمتر چهش با هولتر

عدل فرموده است بدتر را بتر

( ( 1311 ) ) اى كه تو از ظلم چاهى مىكنى

از براى خويش دامى مىتنى

بر ضعيفان گر تو ظلمى مىكنى

دان كه اندر قعر چاه بىبنى

( ( 1312 ) ) گرد خود چون كرم پيله بر متن

بهر خود چه مىكنى اندازه كن

( ( 1313 ) ) مر ضعيفان را تو بىخصمى مدان

از نبى إذ جاء نصر الله بخوان