تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٥٦٨

پاى واپس كشيدن خرگوش از شير چون نزديك چاه رسيد

پاى واپس كشيدن خرگوش از شير چون نزديك چاه رسيد

پاى واپس كشيدن خرگوش از شير چون نزديك چاه رسيد

شير با خرگوش چون همراه شد

پر غضب پر كينه و بد خواه شد

بود پيشا پيش خرگوش دلير

ناگهان پا واكشيد پيش شير

( ( 1263 ) ) چون كه نزد چاه آمد شير ديد

كز ره آن خرگوش ماند و پا كشيد

( ( 1264 ) ) گفت پا واپس كشيدى تو چرا ؟

پاى را واپس مكش پيش اندر آ

( ( 1265 ) ) گفت كو پايم ؟ كه دست و پاى رفت

جان من لرزيد و دل از جاى رفت

( ( 1266 ) ) رنگ رويم را نمىبينى چو زر ؟

ز اندرون خود مىدهد رنگم خبر

( ( 1267 ) ) حق چو سيما را معرف خوانده است ( 1 )

چشم عارف سوى سيما مانده است

( ( 1268 ) ) رنگ و بو غمّاز آمد چون جرس

از فرس آگه كند بانگ جرس

( ( 1269 ) ) بانگ هر چيزى رساند زو خبر

تا بدانى بانگ خر از بانگ در

( ( 1270 ) ) گفت پيغمبر به تمييز كسان

مرء مخفى لدىّ طى اللسان

( ( 1271 ) ) رنگ رو از حال دل دارد نشان

رحمتم كن مهر من در دل نشان

( ( 1272 ) ) رنگ روى سرخ دارد بانگ شكر

رنگ روى زرد دارد صبر و نكر ( 2 )

( ( 1275 ) ) در من آمد آن چه در وى گشت مات

آدمى و جانور جامد نبات

( ( 1273 ) ) در من آمد آن كه دست و پا برد

رنگ رو و قوت سيما برد

( ( 1274 ) ) آن كه در هر چه در آمد بشكند

هر درخت از بيخ و از بن بر كند

( ( 1276 ) ) اين خود اجزايند كلَّيات ازو

زرد كرده رنگ و فاسد كرده بو

( ( 1277 ) ) تا جهان گه صابر است و گه شكور

بوستان گه حلَّه ( 3 )

پوشد گاه عور ( 4 )

( 1 ) سيما قيافه . .

( 2 ) نكر شناخته نشده ، زشت و مبهم . .

( 3 ) حلَّه پوشاك افتخار . .

( 4 ) عور عريان . .