تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٥٥٥

آيه

آيه

( ( 1249 ) ) اين همه دانست چون آمد قضا

دانش يك نهى شد بر وى غطا ( 1 )

( ( 1250 ) ) كاى عجب نهى از پى تحريم بود ؟

يا به تأويلى بد و توهيم بود ؟ ( 2 )

( ( 1251 ) ) در دلش تأويل چون ترجيح يافت

طبع در حيرت سوى گندم شتافت

( ( 1252 ) ) باغبان را خار چون در پاى رفت

دزد فرصت يافت كالا برد تفت

( ( 1253 ) ) چون ز حيرت رست و باز آمد به راه

ديد برده رخت دزد از كارگاه

( ( 1254 ) ) ربنا انا ظلمنا گفت و آه

يعنى آمد ظلمت و گم گشت راه

( ( 1255 ) ) اين قضا ابرى بود خورشيد پوش

شير و اژدها شود زو همچو موش

( ( 1256 ) ) من اگر دانم نبينم گاه حكم

من نه تنها جاهلم در راه حكم

( ( 1257 ) ) اى خنك آن كو نكو كارى گرفت

زور را بگذاشت و زارى گرفت

( ( 1258 ) ) گر قضا پوشد سيه همچون شبت

هم قضا دستت بگيرد عاقبت

( ( 1259 ) ) گر قضا صد بار قصد جان كند

هم قضا جانت دهد درمان كند

( ( 1260 ) ) اين قضا صد بار اگر راهت زند

بر فراز چرخ خرگاهت زند

( ( 1261 ) ) از كرم دان آن كه مىترساندت

تا به ملك ايمنى بنشاندت

چون بترساند تو را آگه شوى

ور نترساند تو را گمره شوى

( ( 1262 ) ) اين سخن پايان ندارد گشت دير

گوش كن تو قصهء خرگوش و شير

آيه

« وَعَلَّمَ آدَمَ اَلأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى اَلْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ قالُوا سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا إِنَّكَ أَنْتَ اَلْعَلِيمُ اَلْحَكِيمُ . قالَ يا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمائِهِمْ قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي

( 1 ) غطا پرده و پوشش . .

( 2 ) توهيم به گمان و وهم انداختن . .