تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٥٥٤

قصه آدم عليه السلام و بستن قضا نظر او را از مراعات صريح نهى و ترك نهى و تأويل

قصه آدم عليه السلام و بستن قضا نظر او را از مراعات صريح نهى و ترك نهى و تأويل

قصه آدم عليه السلام و بستن قضا نظر او را از مراعات صريح نهى و ترك نهى و تأويل

( ( 1234 ) ) بو البشر كو علم الاسماء ( 1 )

بكست

صد هزاران علمش اندر هر رگ است

( ( 1235 ) ) اسم هر چيزى چنانك آن چيز هست

تا به پايان جان او را داده دست

( ( 1236 ) ) هر لقب كو داده آن مبدل نشد

آن كه چستش خواند او كاهل نشد

هر كه را او مقبل و آزاد خواند

او عزيز و خرم و دل شاد ماند

( ( 1237 ) ) هر كه آخر مؤمن است اوّل بديد

هر كه آخر بين بود او شد پديد

هر كه آخر بين بود او مؤمن است

هر كه آخور بين بود او بىدن است

( ( 1238 ) ) اسم هر چيزى تو از دانا شنو

رمز سرّ علم الاسماء شنو

( ( 1239 ) ) اسم هر چيزى بر ما ظاهرش

اسم هر چيزى بر خالق سرش

( ( 1240 ) ) نزد موسى نام چوبش بد عصا

نزد خالق بود نامش اژدها

( ( 1241 ) ) بد عمر را نام اينجا بت پرست

ليك مؤمن بود نامش در الست

( ( 1242 ) ) آن كه بد نزديك ما نامش منى

پيش حق اين نقش بد كه با منى

( ( 1243 ) ) صورتى بد اين منى اندر عدم

پيش حق موجود نى بيش و نه كم

( ( 1244 ) ) حاصل آمد آن حقيقت نام ما

پيش حضرت كان بود انجام ما

( ( 1245 ) ) مرد را بر عاقبت نامى نهند

نى بر آن كو عاريت نامى نهند

( ( 1246 ) ) چشم آدم كو به نور پاك ديد

جان و سرّ نامها گشتش پديد

( ( 1247 ) ) چون ملك انوار حق از وى بتافت

در سجود افتاد در خدمت شتافت

چون ملايك نور حق ديدند از او

جمله افتادند در سجده بر او

( ( 1248 ) ) مدح اين آدم كه نامش مىبرم

گر ستايم تا قيامت قاصرم

( 1 ) بك ، به تركى به معناى بزرگ و شريف است . .