تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٥٣٦

عذر گفتن خرگوش به شير از تأخير و لابه كردن

عذر گفتن خرگوش به شير از تأخير و لابه كردن

عذر گفتن خرگوش به شير از تأخير و لابه كردن

( ( 1157 ) ) گفت خرگوش الامان عذريم هست

گر دهد عفو خداونديت دست

باز گويم چون تو دستورى دهى

تو خداوندى و شاهى من رهى

( ( 1158 ) ) گفت چه عذر اى قصور ابلهان ؟

اين زمان آيند در پيش شهان ؟

( ( 1159 ) ) مرغ بىوقتى سرت بايد بريد

عذر احمق را نمىبايد شنيد

( ( 1160 ) ) عذر احمق بدتر از جرمش بود

عذر نادان زهر هر دانش شود

( ( 1161 ) ) عذرت اى خرگوش از دانش تهى

من نه خرگوشم كه در گوشم نهى

( ( 1162 ) ) گفت : اى شه ، ناكسى را كس شمار

عذر استم ديده‌اى را گوش دار

( ( 1163 ) ) خاصه از بهر زكات و جاه خود

گمرهى را تو مران از راه خود

( ( 1164 ) ) بحر كو آبى به هر جو مىدهد

هر خسى را بر سر و رو مىنهد

( ( 1165 ) ) كم نخواهد گشت دريا زين كرم

از كرم دريا نگردد بيش و كم

( ( 1166 ) ) گفت دارم من كرم بر جاى او

جامهء هر كس برم بالاى او

( ( 1167 ) ) گفت بشنو گر نباشم جاى لطف

سر نهادم پيش اژدرهاى عنف

( ( 1168 ) ) من به وقت چاشت در راه آمدم

با رفيق خود سوى شاه آمدم

( ( 1169 ) ) با من از بهر تو يك خرگوش دگر

جفت و همره كرده بودند آن نفر

( ( 1170 ) ) شيرى اندر راه قصد بنده كرد

قصد هر دو همره و آينده كرد

( ( 1171 ) ) گفتمش ما بندهء شاهنشهيم

خواجه تاشان گه آن درگهيم

( ( 1172 ) ) گفت شاهنشه كه باشد ؟ شرم دار

پيش من تو نام هر ناكس ميار

( ( 1173 ) ) هم تو را و هم شهت را بر درم

گر تو با يارت مگر ديد از برم

( ( 1174 ) ) گفتمش بگذار تا بار دگر

روى شه بينم برم از تو خبر

( ( 1175 ) ) گفت همره را گرو نه پيش من

ور نه قربانى تو اندر كيش من

( ( 1176 ) ) لابه كرديمش بسى سودى نكرد

يار من بستد مرا بگذاشت فرد