تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٥٢٣

تفسير ابيات

تفسير ابيات

لذا آن را در شكل استمرار و اتصال كه به صورت واحدى در مىآيد احساس مىكنيم ، و همين جهان نو را كهنه تصور مىكنيم ، مثالهايى كه اين مطلب را روشن مىكند از قرار ذيل است :

هنگامى كه آتش گردان را در دست خود با شتاب بگردانيم ، خواهيم ديد : يك دايرهء حقيقى نمودار مىگردد كه به هيچ وجه آن دايره را نمىتوانيم از نظر حس بينايى به نقطه هاى گسيخته تجزيه كنيم ، در صورتى كه آتش گردان مفروض يك موجود محدودى است كه به جهت حركت از نقطه هاى نزديك به هم عبور نموده است .

اگر شاخه هاى آتش را با سرعت در دست حركت بدهيد ، فقط يك خط مستقيم طولانى به شما نشان مىدهد كه هيچ گونه نقاط را در آن نمىتوان تشخيص داد .

اين است كه حركت سريعى كه در جهان طبيعت وجود دارد ، در قرآن مجيد در يكى از آيات مىفرمايد :

« وَتَرَى اَلْجِبالَ تَحْسَبُها جامِدَةً وَهِيَ تَمُرُّ مَرَّ اَلسَّحابِ » 27 : 88 ( 1 )

( تو كوه ها را مىبينى و گمان مىكنى آنها راكد و ايستاده‌اند در صورتى كه آنها مانند ابرهاى گذران در حركتند ) « كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ » 55 : 29 ( 2 )

( در هر روزى او ( خدا ) در كارى است . )

تفسير ابيات

چند بيت گذشته كه مورد بحث و بررسى قرار داديم ، يكى از موارد بسيار پر معناى مثنوى جلال الدين است .

خرگوش در رفتن به سوى شير تأخير زيادى كرد ، زيرا مكرى كه طرح كرده بود ، اقتضاى چنان تأخير را مىكرد ، پس از گذشت مدتى خود را

( 1 ) سوره النمل ، آيه 88 . .

( 2 ) سوره الرحمن ، آيه 92 . .