تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٤٨٩

هر كس چيزى را حقيقتاً طلب كند حد اقل به مقدارى از آن نيز خواهد رسيد

هر كس چيزى را حقيقتاً طلب كند حد اقل به مقدارى از آن نيز خواهد رسيد

( ( 1063 ) ) منبع حكمت شود حكمت طلب

فارغ آيد او ز تحصيل و سبب

هر كس چيزى را حقيقتاً طلب كند حد اقل به مقدارى از آن نيز خواهد رسيد

از آن جهت كه ريگهاى ارزنده جويبار انسانها بسيار كمياب است ، بايستى برويم و حكمت را از آن ريگهاى ارزنده ( صاحبان حكمت ) طلب كنيم ، و اين يك اصل ديگرى است كه :

عاقبت جوينده يابنده بود حكمت را بطلبيم ، به حكمت خواهيم رسيد . اما يك اعتراض در اينجا به نظر مىرسد كه جلال الدين گويا متوجه آن بوده است ، اين اعتراض چنين است كه در دنيا گروه هاى فراوانى را ديده‌ايم كه طلب كردند ، و نتيجه‌اى نديدند ، و دويدند و به جايى نرسيدند . جواب اين اعتراض اين است كه اگر طلب كننده واقعاً و از روى قصد پاك و نيت خالصانه به تكاپو بيفتد ، محال است كه به نتيجه نرسد ، زيرا اگر به اين نكته متوجه شويم كه هنگامى كه روح انسانى با اخلاص و وجدان پاك در جستجوى ايده آل نيكو بود ، همين شروع به جستجو اولين گام در هدف مىباشد ، و به عبارت روشنتر مقدار و كميت راه رفتن در اينجا مطرح نيست ، آن چه كه مطرح است اين است كه : آيا به راه افتاده‌ايم يا نه ؟ راه افتادن همان و در هدف گام زدن همان ، اگر چه اين هدف به نوبت خود راهى است براى هدف عالىتر .

متأسفانه بشر از اين يك نكته غفلت ورزيده خود را از سعادتى كه در مجاورت او به سر مىبرد ، بىبهره ساخته است ، ( 1 )

او مىگويد : من كه على بن ابى طالب عليه السلام نشدم

( 1 ) بهشت برين اطاق مجاور همين اطاق است كه من در آن زندگى مىكنم ، اما كليدش را گم كرده‌ام . .