تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٤٦١

اعتراض كردن نخجيران بر خرگوش و جواب دادن خرگوش ايشان را

اعتراض كردن نخجيران بر خرگوش و جواب دادن خرگوش ايشان را

اعتراض كردن نخجيران بر خرگوش و جواب دادن خرگوش ايشان را

( ( 1005 ) ) قوم گفتندش كه اى خر گوش دار

خويش را اندازهء خرگوش دار

( ( 1006 ) ) هين چه لافست اين كه از تو مهتران

در نياوردند اندر خاطر آن

( ( 1007 ) ) معجبى يا خود قضامان در پى است

ور نه اين دم لايق چون تو كى است ؟

( ( 1008 ) ) گفت اى ياران حقم الهام داد

مر ضعيفى را قوى رائى فتاد

( ( 1009 ) ) آن چه حق آموخت مر زنبور را

آن نباشد شير را و گور را

( ( 1010 ) ) خانها سازد پر از حلواى تر

حق بر او آن علم را بگشاد در

( ( 1011 ) ) آن چه حق آموخت كرم پيله را

هيچ پيلى داند آن گون حيله را ؟

( ( 1012 ) ) آدم خاكى ز حق آموخت علم

تا به هفتم آسمان افروخت علم

( ( 1013 ) ) نام و ناموس ملك را در شكست

كورى آن كس كه با حق در شكست

( ( 1014 ) ) زاهد ششصد هزاران ساله را ( 1 )

پوز بندى ساخت آن گوساله را

( ( 1015 ) ) تا نتابد شير علم دين كشيد

تا نگردد گرد آن قصر مشيد ( 2 )

( ( 1016 ) ) علمهاى اهل حس شد پوز بند

تا نگيرد شير ز ان علم بلند

( ( 1017 ) ) قطرهء دل را يكى گوهر فتاد

كان به گردونها و درياها نداد

( ( 1018 ) ) چند صورت آخر اى صورت پرست ؟

جان بىمعنيت از صورت نرست ؟

( ( 1019 ) ) گر به صورت آدمى انسان بدى

احمد و بو جهل خود يكسان بدى

احمد و بو جهل در بت خانه رفت

زين شدن تا آن شدن فرقى است زفت

اين در آيد سر نهند آن را بتان

و ان در آيد سر نهد چون امتان

( ( 1020 ) ) نقش بر ديوار مثل آدم است

بنگر از صورت چه چيز او را كم است

( ( 1021 ) ) جان كم است آن صورت بىتاب را

رو بجو آن گوهر ناياب را

( 1 ) زاهد ششصد هزاران ساله شيطان . .

( 2 ) قصر مشيد كاخ بلند و بالا و محكم . .