تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٤٤٥

نگريستن عزرائيل بر مردى و گريختن او در سراى حضرت سليمان و تقرير ترجيح توكل بر جهد و كوشش

( ( 956 ) ) ساده مردى چاشتگاهى در رسيد

در سرا عدل سليمانى دويد

( ( 957 ) ) رويش از غم زرد و هر دو لب كبود

پس سليمان گفت اى خواجه چه بود ؟

( ( 958 ) ) گفت عزرائيل در من اين چنين

يك نظر انداخت پر از خشم و كين

( ( 959 ) ) گفت هين اكنون چه مىخواهى بخواه

گفت فرما باد را اى جان پناه

( ( 960 ) ) تا مرا ز ينجا به هندستان برد

بو كه بنده كان طرف شد جان برد

( ( 961 ) ) نك ز درويشى گريزانند خلق

لقمهء حرص و امل ز انند خلق

( ( 962 ) ) ترس درويشى مثال آن هراس

حرص و كوشش را تو هندستان شناس

( ( 963 ) ) باد را فرمود تا او را شتاب

برد سوى خاك هندستان بر آب

( ( 964 ) ) روز ديگر وقت ديوان و لقا

شه سليمان گفت عزرائيل را

( ( 965 ) ) كان مسلمان را به خشم از چه سبب

بنگريدى باز گو اى پيك رب

اى عجب اين كرده باشى بهر آن

تا شود آواره او از خان و مان ؟

گفتش اى شاه جهان بىزوال

فهم كژ كرد و نمود او را خيال

( ( 966 ) ) من و را از خشم كى كردم نظر

از تعجب ديدمش در رهگذر

( ( 967 ) ) كه مرا فرمود حق كامروز هان

جان او را تو به هندستان ستان

ديدمش اينجا و بس حيران شدم

در تفكر رفته سر گردان شدم

( ( 968 ) ) از عجب گفتم گر او را صد پر است

زو به هندستان شدن دور اندر است

چون به امر حق به هندستان شدم

ديدمش آن جا و جانش بستدم

( ( 969 ) ) تو همه كار جهان را همچنين

كن قياس و چشم بگشا و ببين

( ( 970 ) ) از كه بگريزيم از خود اى محال

از كه بر تابيم از حق اين و بال