تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٤٠٢

ترجمه ابيات عربى

ترجمه ابيات عربى

( ( 889 ) ) ذوق جنس از جنس خود باشد يقين

ذوق جزو از كل خود باشد ببين

( ( 890 ) ) يا مگر آن قابل جنسى بود

چون به دو پيوست جنس او شود

( ( 891 ) ) همچو آب و نان كه جنس ما نبود

گشت جنس ما و اندر ما فزود

( ( 892 ) ) نقش جنسيت ندارد آب و نان

ز اعتبار آخر آن را جنس دان

( ( 893 ) ) ور ز غير جنس باشد ذوق ما

آن مگر مانند باشد جنس را

( ( 894 ) ) آن كه مانند است باشد عاريت

عاريت باقى نماند عاقبت

( ( 895 ) ) مرغ را گر ذوق آيد از سراى

چون رسد در وى گريزد جويد آب

( ( 897 ) ) مفلسان گر خوش شوند از زرّ قلب

ليك آن رسوا شود در دار ضرب

( ( 898 ) ) تا زر اندوديت از ره نفكند

تا خيال كژ تو را چه نفكند

( ( 899 ) ) از كليله باز خوان اين قصه را

و اندر آن قصه طلب كن حصه را

ترجمه ابيات عربى

( ( 882 ) ) « تا إليه يصعد أطياب الكلم

صاعدا منا الى حيث علم » (

كلمات پاكيزه به سوى او صعود مىكند ، صعود مىكند به جايى كه خدا مىداند يا « به جايى كه از نظر عقل و منابع اسلامى دانسته شده است » ( جهان روحانى الهى )

( ( 883 ) ) ترتقي انفاسنا بالمنتقى

متحفا منا الى دار البقا (

انفاس ما به وسيله تزكيه شدن آنها در حالى كه مانند تحفه‌اى است از ما به سوى سراى ابديت ارتقاء پيدا مىكند ) در اين بيت جلال الدين از نظر ارتباط انسانهاى رشد يافته با خدا ، مضمون بسيار عالى را بيان مىكند ، زيرا او مىگويد : هنگامى كه سخنان ما پاكيزه بوده باشد به سوى عالم ملكوت صعود مىكند ، و همچنين نفسهاى ما هنگامى كه در حال هشيارى به هدف هستى و توجه به آفرينندهء هستى كشيده مىشود ، در حقيقت مانند تحفه گران بهايى به سوى خدا و ابديت روانه مىگردد .

آيا مىتوان رابطه‌اى بهتر از اين ميان انسان و خدا تصور كرد كه در هر نفس كه