تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٣٧٢

پذيرش روانى در موقع تلقين عميق

انداختن مردمان خود را به ارادت در آتش از سر ذوق

پذيرش روانى در موقع تلقين عميق

انداختن مردمان خود را به ارادت در آتش از سر ذوق

( ( 804 ) ) خلق خود را بعد از آن بىخويشتن

مىفكندند اندر آتش مرد و زن

( ( 805 ) ) بىموكل بىكشش از عشق دوست

ز انكه شيرين كردن هر تلخ ازوست

( ( 806 ) ) تا چنان شد آن عوانان ( 1 )

خلق را

منع مىكردند كاتش در ميا

( ( 807 ) ) آن يهودى شد سيه روز و خجل

شد پشيمان زين سبب بيمار دل

( ( 808 ) ) كاندر ايمان خلق عاشقتر شدند

در فناى جسم صادقتر شدند

( ( 809 ) ) مكر شيطان هم در او پيچيد شكر

ديو هم خود را سيه رو ديد شكر

( ( 810 ) ) آن چه مىماليد بر روى كسان

جمع شد در چهرهء آن ناكس آن

( ( 811 ) ) آن كه مىدرّيد جامه خلق چست

شد دريده آن او ز يشان درست

( ( 804 ) ) خلق خود را بعد آن بىخويشتن

مىفكندند اندر آتش مرد و زن

پذيرش روانى در موقع تلقين عميق

اين يك اصل روانى بسيار با اهميت است كه در طول تاريخ همواره مشاهده شده ، براى هر دو طرف ( نيك و بد ) بهره بردارى شده است . اين اصل چنين است كه افراد انسانى در عين حال كه داراى تفكر و انديشه و اختيار و استقلال « اگر چه در حدود نسبى » هستند ، ولى هنگامى كه فردى از افرادى توانستند با مهارت كامل و با نشان دادن درستى و منطق و روش خود براى افراد حق بودن خود را اثبات كنند ، آنان مىتوانند اختيار كامل روح آنها را در اختيار بگيرند ، و به قول داستايوسكى وجدان

( 1 ) عوانان ، جمع عوان شخص ميانسال ، پاسبان ، مأمور اجرا ، سرهنگ ديوان . .