تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٣١٦

يك پديدهء روانى شگفت انگيز ( با خود براز و نياز پرداختن )

نوميد كردن وزير مريدان را از نقض خلوت خود

يك پديدهء روانى شگفت انگيز ( با خود براز و نياز پرداختن )

نوميد كردن وزير مريدان را از نقض خلوت خود

( ( 643 ) ) آن وزير از اندرون آواز داد

كاى مريدان از من اين معلوم باد

( ( 644 ) ) كه مرا عيسى چنين پيغام كرد

كز همه ياران و خويشان باش فرد

( ( 645 ) ) روى بر ديوار كن تنها نشين

وز وجود خويش هم خلوت گزين

( ( 646 ) ) بعد از اين دستورى گفتار نيست

بعد از اين با گفتگويم كار نيست

( ( 647 ) ) الوداع اى دوستان من مرده ام

رخت بر چارم فلك در برده ام

( ( 648 ) ) تا به زير چرخ نارى چون حطب ( 1 )

مىنسوزم در عنا و در عطب ( 2 )

( ( 649 ) ) پهلوى عيسى نشينم بعد از اين

بر فراز آسمان چارمين ( 3 )

( ( 645 ) ) روى بر ديوار كن تنها نشين

وز وجود خويش هم خلوت گزين

يك پديدهء روانى شگفت انگيز ( با خود براز و نياز پرداختن )

در فعاليتهاى روانى دو پديدهء بسيار شگفت انگيز وجود دارد :

1 - با خويشتن خلوت كردن و خود را رو در روى خود قرار دادن و به درياى خويشتن خم شدن . اين پديده هنگامى است كه انسان با خود خلوت كرده « من » خود را كاملًا رو در روى خود قرار داده است ، چه حالت شگفت انگيز است اين حالت كه انسان با خود به راز و نياز مىپردازد ؟ اين راز و نياز با يك « من » شخصى نيست

( 1 ) حطب هيزم . .

( 2 ) عطب هلاكت . .

( 3 ) آسمان چارم در بعضى از آثار جايگاهى است كه عيسى عليه السلام بدان جا سعود كرده است . .