تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ١١٨

روايت

روايت

( ( 172 ) ) شاد باش و فارغ و ايمن كه من

آن كنم با تو كه باران با چمن

( ( 173 ) ) من غم تو مىخورم تو غم مخور

بر تو من مشفقترم از صد پدر ( 1 )

( ( 174 ) ) هان و هان اين راز را با كس مگوى

گر چه شاه از تو كند بس جستجوى

( ( 175 ) ) چون كه اسرارت نهان در دل شود

آن مرادت زودتر حاصل شود

( ( 176 ) ) گفت پيغمبر هر آن كو سر نهفت

زود گردد با مراد خويش جفت

( ( 177 ) ) دانه چون اندر زمين پنهان شود

سر آن سر سبزى بستان شود

( ( 178 ) ) زر و نقره گر نبودندى نهان

پرورش كى يافتندى زير كان

( ( 180 ) ) وعده ها باشد حقيقى دل پذير

وعده ها باشد مجازى تاسه گير ( 2 )

( ( 181 ) ) وعدهء اهل كرم گنج روان

وعدهء نااهل شد رنج روان

وعده را بايد وفا كردن تمام

ور نخواهى كرد باشى سرد و خام

روايت

از جامع صغير سيوطى روايتى با اين مضمون نقل شده است كه :

« استعينوا على انجاح الحوائج بالكتمان فان كل ذى نعمة محسود » ( 3 )

( با پوشيده داشتن مقاصد خود براى نيل به آنها كمك بگيريد ، زيرا هر كس كه داراى نعمتى شود محسود واقع مىگردد . ) ( 4 )

( 1 ) مشفق ، از شفقت به معناى مهربان و دل سوز است . .

( 2 ) تاسه و تلوسه اضطراب و دلهره و پريشانى . .

( 3 ) و از امام صادق عليه السلام روايتى وارد شده است كه مىگويد : « از رازهاى خود به دوستت فاش مكن مگر رازى را كه اگر به دشمنت آشكار مىكردى آسيبى به تو نمىرسانيد ، زيرا ممكن روزى دوستت دشمن تو باشد » . .

( 4 ) ج 1 ، ص 39 . .