تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — الجزء ١، الصفحة ٨١

ظاهر شدن عجز طبيبان از معالجهء كنيزك بر پادشاه و رو آوردن به درگاه پادشاه حقيقى

ظاهر شدن عجز طبيبان از معالجهء كنيزك بر پادشاه و رو آوردن به درگاه پادشاه حقيقى

ظاهر شدن عجز طبيبان از معالجهء كنيزك بر پادشاه و رو آوردن به درگاه پادشاه حقيقى

( ( 55 ) ) شه چو عجز آن حكيمان را بديد

پا برهنه جانب مسجد دويد

( ( 56 ) ) رفت در مسجد سوى محراب شد

سجده گاه از اشك شه پر آب شد

( ( 57 ) ) چون به خويش آمد ز غرقاب فنا

خوش زبان بگشود در مدح و ثنا

( ( 58 ) ) كاى كمينه بخششت ملك جهان

من چه گويم چون تو مىدانى نهان

حال ما و اين طبيبان سر بسر

پيش لطف عام تو باشد هدر

( ( 59 ) ) اى هميشه حاجت ما را پناه

بار ديگر ما غلط كرديم راه

( ( 60 ) ) ليك گفتى گر چه مىدانم سرت

زود هم پيدا كنش بر ظاهرت

( ( 61 ) ) چون بر آورد از ميان جان خروش

اندر آمد بحر بخشايش به جوش

( ( 62 ) ) در ميان گريه خوابش در ربود

ديد در خواب او كه پيرى رو نمود

( ( 63 ) ) گفت اى شه مژده حاجاتت رواست

گر غريبى آيدت فردا ز ماست

( ( 64 ) ) چون كه او آيد حكيم حاذق است

صادقش دان كاو امين و صادق است

( ( 65 ) ) در علاجش سحر مطلق را ببين

وز مزاجش قدرت حق را ببين

خفته بود آن خواب ديد آگاه شد

گشته مملوك كنيزك شاه شد

( ( 66 ) ) چون رسيد آن وعده گاه و روز شد

آفتاب از شرق اختر سوز شد

( ( 67 ) ) بود اندر منظره شه منتظر

تا ببيند آن چه بنمودند سر

( ( 68 ) ) ديد شخصى كاملى پر مايه اى

آفتابى در ميان سايه اى

( ( 69 ) ) مىرسيد از دور مانند هلال

نيست بود و هست بر شكل خيال

( ( 71 ) ) بر خيالى صلحشان و جنگشان

بر خيالى نامشان و ننگشان

( ( 72 ) ) آن خيالاتى كه دام اولياست

عكس مه رويان بستان خداست