مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٨

احكام نجاسات

( مسأله 114 ) : اگر دو لباس براى نمازگزار باشد ، يكى نجس و ديگرى

طاهر و مشتبه باشد و براى نمازگزار غير از آن ممكن نباشد و نتواند آنها را

بشويد ، بايد با هر دوى آنها نماز بخواند .

( مسأله 115 ) : هرگاه نمازگزار نماز را با نجس بودن لباس و يا بدن

خود و با علم به نجاست آنها بجا آورد ، واجب است آن نماز را در وقت اعاده كند

و بعد از وقت آن را قضا نمايد ، و اگر ازاله نمودن نجاست را فراموش كرد و بعد

از فراغ از نماز به خاطرش آمد ، اعاده و قضاى آن بر او واجب است و نيز اگر

در بين نماز به خاطرش بيايد ، اعاده بر او واجب است و اگر وقت اعاده باقى

نمانده باشد بايد نماز را تمام كند ، و اظهر عدم وجوب قضا است ، و ليكن

احوط ( 1 ) ترك ننمودن قضا است .

( مسأله 116 ) : اگر نمازگزار علم به نجاست لباس يا بدن خود نداشته

باشد ، بعد از تمام شدن نماز و بيرون رفتن از وقت ، نماز قضا بر او لازم نيست .

و هر گاه در بين نماز علم به نجاست پيدا كند نمازش باطل است و هر گاه علم به

تقدم نجاست بر نماز پيدا كند اعاده آن نماز ( 2 ) واجب است ، و اگر علم پيدا كند

كه پيش از نماز نبوده است و تطهير آن در بين نماز بدون انجام فعل منافى ، ممكن

باشد بايد در بين نماز آن را تطهير نمايد و نماز را تمام نمايد ( 3 ) و اگر در بين

نماز ممكن نشود ، نمازش باطل است و واجب است آن را اعاده نمايد ، و اگر

( 1 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : اين احتياط را ترك ننمايند . ( 2 ) محمد باقر شيرازى : بنابر احتياط . ( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : و همچنين اگر شك كند كه قبلا بوده و يا تازه حادث شده است .