مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٠

منى و خون و سگ و خوك و ميته

منى و خون و سگ و خوك و ميته

باشد و يا عارضى ( مانند جلال ) و نيز حيوانى كه شير خوك را خورده باشد تا آنكه

استخوانش از آن قوت گرفته باشد ، و بهيمه ( حيوان چهار پا ) يا غير بهيمه كه موطوئه

انسان شده باشد چه در قبل و چه در دبر .

( مسأله 91 ) : منى حيوانى كه صاحب نفس سائله باشد هر چند

حلال گوشت باشد ، نجس است .

( مسأله 92 ) : خون حيوانى كه صاحب نفس سائله باشد خواه مأكول

اللحم باشد يا غير آن ، كم باشد يا زياد ، از رگ بيايد يا از غير رگ ، نجس است ،

مگر خونى كه در ذبيحه مأكول اللحم ( 1 ) بعد از ريخته شدن خون متعارف باقى

مى ماند ، و همچنين خونى كه مشتبه به خون طاهر شود ( 2 ) ، كه در هر دو مورد

خون آنها طاهر است .

( مسأله 93 ) : سگ و خوك صحرايى ( 3 ) و همچنين اجزاى هر يك از آنها ،

هر چند حيات در آنها حلول نكرده باشد مانند موى و ناخن ، نجس است .

( مسأله 94 ) : ميته حيوانى كه صاحب نفس سائله باشد به جز ميته

آدمى - كه نجاست آن بعد از سرد شدن و پيش از غسل دادن است و بلكه پيش از

سرد شدن و بعد از مردن نيز بنابر اقوى و احوط - نجس است و اجزاى جدا شده از

صاحب نفس سائله نيز همين حكم را دارند ، خواه از آن نفس در حال حيات

( 1 ) شيخ انصارى - ميرزاى شيرازى - محقق خراسانى - محمد باقر شيرازى : اگر خون در عضوى كه خوردن آن حرام است ، بوده باشد مانند سپرز ( طحال ) احوط اجتناب است . ( 2 ) محمد باقر شيرازى : محل اشكال است و احوط اجتناب است . ( 3 ) محمد باقر شيرازى : اما در سگ و خوك دريايى اگر واقعا سگ و خوك باشند ، محل اشكال است .