مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٢

احكام تقليد

( مسأله 45 ) : اگر شخص در بعضى از مسائل تقليد كرد و در بعضى

ديگر تقليد نكرد و چند سال عبادت نمود ، حال كه متوجه شده و نمى داند نماز

و عبادت گذشته‌اش به چه صورت بوده ، نماز و عبادت گذشته‌اش صحيح است ( 1 )

مگر آنچه بفهمد كه مخالف رأى مجتهدش شده است ، كه بايد آن را اعاده يا قضا

كند .

( مسأله 46 ) : هرگاه شخص قول مجتهدش را از عادلى شنيد و عمل

كرد - مثل آنكه زمين گلى مطهر كف پاى نجس است - و بعد خلافش ظاهر شد ( 2 )

اگر وقت باقى است ، نمازش را اعاده كند و اگر وقت گذشته اشكالى ندارد ( 3 ) .

( مسأله 47 ) : مدعى مىتواند مدعى عليه را نزد هر مجتهدى ببرد مگر

اينكه مجتهد اعلمى در دسترس باشد ، كه در اين صورت رجوع به اعلم متعين

است .

( مسأله 48 ) : اگر شخص احتياط مطلق را ترك كند ذمه‌اش برى

نيست ، چرا كه عامى بايد يا تقليد كند يا به احتياط ( 4 ) عمل كند چنان كه

مجتهد نيز يا بايد به اجتهاد عمل كند يا به احتياط .

( مسأله 49 ) : هرگاه مجتهدى بى بينه و به علم خود حكم كرد مجتهد

ديگر نمى تواند آن حكم را نقض كند .

( مسأله 50 ) : هرگاه تمييز چند مجتهد در اعلميت امكان نداشته

( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : صحت آن مشكل است . ( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : يعنى اشتباه او در نقل معلوم شد . ( 3 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى : محل اشكال است . ( 4 ) ميرزاى شيرازى : حكم عمل به احتياط گذشت .