مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٥

شرايط صحت روزه

در مسأله قبل اگر مرض عطش او در بين ماه رمضان همان سال و يا قبل از ماه

رمضان سال آينده بهبودى يابد واجب است كه روزه خود را قضا كند و در صورت

عدم حصول بهبودى ، قضاى روزه بر او واجب نيست ليكن جايز است كه چنين

شخصى در طول روز ماه رمضان به مقدار سيراب شدن آب بنوشد ( 1 ) .

( مسأله 1368 ) : كسى كه عطش زيادى داشته باشد به طورى كه در

مسأله قبل بيان شد ، در صورتى صدقه دادن بر او واجب مىشود كه اميدى به

بهبودى مرض خود نداشته باشد ( 2 ) .

( مسأله 1369 ) : زن حامله‌اى كه زمان وضع حمل او نزديك باشد

هرگاه از رسيدن ضرر به طفل خود و يا بر نفس خود و يا بر هر دو بترسد ، چه

ترس در اثر تشنگى باشد و چه در اثر گرسنگى ، بايد روزه خود را افطار كند و

زنى كه به طفل خود شير مىدهد در صورتى كه روزه گرفتن شير او را كم كند و يا

ضررى به طفل او برساند ( 3 ) نيز همين حكم را داشته و بايد افطار كند و در اين

صورت نيز فرقى ميان ترس از تشنگى و يا گرسنگى طفل و يا هر دو نيست .

( مسأله 1370 ) : زن حامله و يا مرضعه‌اى ( زنى كه طفل را شير

مىدهد ) كه مى بايست در فرض مسأله قبل روزه خود را افطار كند واجب است به

ازاء هر روز روزه يك مد طعام صدقه بدهد و بعد از زوال عذر نيز روزه خود را

قضا كند و در اين حكم ميان آنكه مرضعه مادر طفل باشد و يا مستأجره باشد

( 1 ) محمد باقر شيرازى : احوط اكتفاء به مقدار متوسط است . ( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : اعتبار اين شرط محل تأمل است . ( 3 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : و يا خوف ضرر بر خود .