مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٤

احكام قصر و اتمام

باشد و شخص مسافت را در خلال روزهاى بسيارى طى كند كه در اين صورت

احوط ( 1 ) جمع است .

( مسأله 1248 ) : اگر شخص كمتر از چهار فرسخ در يك روز را مكررا

رفت و آمد كند و مجموع آن بيشتر از هشت فرسخ هم بشود ، مسافر نيست .

( مسأله 1249 ) : اگر مسير رفتن كمتر از چهار فرسخ باشد و در

برگشتن از راه ديگرى كه بيشتر از چهار فرسخ است برگردد اگر چه راه برگشتن

هفت فرسخ هم باشد ، مسافر ( 2 ) نيست و احوط جمع است .

( مسأله 1250 ) : هرگاه در بين مسافت ، نسبت به ادامه راه مردد شود و

سپس قصد ادامه سفر نمايد ، اگر در حال تردد چيزى از راه نرفته ، مسافر

است و نماز را شكسته بخواند ولى هرگاه مسافتى را در حال تردد طى كرده ، اگر

غير از اين مقدار طى شده آنچه از مسير آمده و آنچه در پيش دارد به مقدار

مسافت باشد نماز را شكسته بخواند و هر گاه باقيمانده به مقدار مسافت نباشد

احوط ( 3 ) جمع است .

( مسأله 1251 ) : هرگاه شخص در بين مسافت قصد ماندن ده روز كند

يا به وطن برسد ، بايد نماز را تمام بخواند و همچنين اگر در قصد كردن مردد

باشد تا سى روز تمام بگذرد ، نيز بايد نماز را تمام بخواند .

( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : مگر آنكه صدق سفر نكند كه در اين صورت اقوى كفايت اتمام است . ( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : بلكه مسافر است على الاقوى . محمد باقر شيرازى : صدق مسافر مشكل است و احتياط در جمع ترك نشود . ( 3 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : اين احتياط ترك نشود .