مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٥

شرايط قصر و اتمام نماز

رفتن شود ، بايد نماز را تمام كند .

( مسأله 1220 ) : اگر شخص به قصد مسافت بيرون رود و بعد از آن

براى او انتظار رفقاى بين راه اتفاق افتد و رفتن او موقوف بر رفتن ايشان شود ،

هرگاه به مقدار چهار فرسخ و بيشتر از آن رفته باشد ، بايد قصر كند ( 1 ) مگر

آنكه اراده ماندن ده روز و بيشتر در آنجا نمايد و يا تا مدت سى روز متردد بماند

ولى اگر كمتر از چهار فرسخ رفته باشد بايد نماز را تمام كند .

4 - آنكه عزم بر ماندن ده روز در اثناى رفتن با قصد مسافت جمع

نكند و همچنين در بين راه نيز اراده بر ماندن ده روز بر او عارض نشود ، كه اگر

هر يك از اينها روى دهد ، بايد نماز را تمام بخواند .

( مسأله 1221 ) : هرگاه شخص در بين مسافت به وطن خود برسد در

حكم اراده ماندن است و مراد از وطن محلى است كه در عرف به آن وطن بگويند

هر چند در آن ملك نداشته باشد و مالك خانه و منزل در آن محل نباشد .

( مسأله 1222 ) : محل توطن پدر در صورتى كه قصد مفارقت از آن

ننموده باشد ، در صدق وطن شخص كفايت مىكند هر چند بيرون رفتن از آن و يا

ماندن در آن ، هرگز به خاطرش نرسيده باشد ولى تنها مجرد ماندن در محلى

بدون قصد استمرار يا به جهت تحصيل علم و يا تجارت هر چند سالهاى بسيارى

طول بكشد ( 2 ) ، باعث تمام نمودن نماز در آن محل نمى شود هر چند كه بدون

( 1 ) شيخ انصارى - محمد باقر شيرازى : احوط ( * 1 ) جمع است . ( 2 ) محمد باقر شيرازى : در مدتهاى طولانى ، حكم به عدم اتمام نماز مشكل است و در عكس مطلب نيز به همين صورت است . ( * 1 ) محقق خراسانى : اگر چه اقوى مصر است .