مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٤

شرايط قصر و اتمام نماز

اينكه بدنبال دزد يا فرارى و مانند آن برود و نداند كه به مقدار مسافت خواهد

رفت ، و يا آنكه در حال ديوانگى ( 1 ) برود ، كه آنچه را كه به اين صورت رفته است

جزء مسافت حساب نيست و باعث قصر نمى شود هر چند بسيار طول بكشد ولى

در صور مذكور ، اگر در حال برگشتن مسافت به مقدار هشت فرسخ يا بيشتر باشد ،

نيت قصر نمايد ، و همچنين است هرگاه بعد از آنكه به مقصد رفت ، نيت هشت

فرسخ كند ( 2 ) كه در اين حالت نيز بايد نيت قصر كند .

( مسأله 1218 ) : در اطلاق مسافر به شخصى كه بعد از آنكه بدون

قصد رفتن اراده كمتر از هشت فرسخ ( 3 ) داشته باشد اختلاف است كه آيا مقدار

برگشتن هر چند اين مقدار به تنهايى به مقدار مسافت نباشد ، محسوب مىشود و

يا محسوب نمى شود ( 4 ) ، و در تمام اين صور احتياط جمع كردن ميان قصر و اتمام

خوب است مگر در حال برگشتن ، البته هرگاه به مقدار مسافت باشد .

( مسأله 1219 ) : در اعتبار قصر مذكور در فوق فرقى نيست ميان آنكه

بالإصاله باشد و يا بالتبع مانند غلام و كنيز و زن و مانند ايشان ، هر چند بر آن

راضى نباشند و بلكه مجبور باشند .

3 - آنكه قصد مسافت را تا پايان مسافت استمرار دهد پس اگر پيش از

رسيدن به آنچه در حصول مسافت كفايت كند ، اراده برگشتن نمايد يا متردد در

( 1 ) محمد باقر شيرازى : همچنين اگر در حال بيهوشى و يا خواب مسافت را طى كند در صورتى كه با اختيار طى مسافت كند حكم سفر را دارد و در غير اين صورت حكم سفر بر او جارى نيست . ( 2 ) محقق خراسانى : يا قصد چهار فرسخ با قصد مراجعت قبل از ده روز . ( 3 ) محقق خراسانى : گذشت كه قصد چهار فرسخ با قصد مراجعت كافى است . ( 4 ) محمد كاظم طباطبائى : اقوى محسوب شدن مسافت است مطلقا .