مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٧

نماز جماعت

احوط اعاده آن نماز است .

( مسأله 1196 ) : هرگاه مأموم سهوا پيش از امام سلام واجب نماز را

داد و بعد فهميد كه تشهد را هم از امام جلو افتاده ، احوط آن است كه تشهد را

از سر بگيرد ( 1 ) و سلام بدهد و بعد از امام دو سجده سهو به قصد قربت بجا آورد

و اگر آنها را ترك كند به نمازش اشكالى وارد نمى شود .

( مسأله 1197 ) : هرگاه مأموم در قنوت قصد فرادى كرد احتياطا حمد

و سوره را خودش به قصد قربت نه به قصد جزئيت ، بخواند ( 2 ) .

( مسأله 1198 ) : زمانى كه امام جماعت در توحيد ( كفوا أحد )

مى گويد مستحب نيست كه مأموم ( كذلك الله ربي ) بگويد و اگر هم گمان

مى كرد كه گفتنش مستحب است و گفت ، اشكالى ندارد .

( مسأله 1199 ) : اگر مأموم در بين تشهد فهميد كه از امام جلو افتاده ،

هرگاه در بين كلمه است بايد آن كلمه را قربة الى الله تمام كند و احتياطا ( 3 ) آنچه

را كه جلو افتاده است از سر بگيرد .

( مسأله 1200 ) : هرگاه مأموم افراد پيش روى خود و يا پهلوى خود را

مهياى تكبير يا در تكبير مستحبى ديد و تكبير گفت ، و بعد ايشان از آن حالت

بيرون رفتند ، در اين صورت بايد يا عدول به نماز مستحبى نمايد و نماز را قطع

كند و دوباره تكبير بگويد البته اگر نماز قضاى يقينى نداشته باشد ( 4 ) ، و يا همان

( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : از سر گرفتن واجب نيست چنانچه محتمل در متن نيز چنين است . ( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : ليكن واجب نيست . ( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : گذشت كه متابعت در اقوال واجب نيست . ( 4 ) محمد كاظم طباطبائى : بلكه مطلقا .