مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٤

احكام ساير شكيات

البته اين حكم در صورتى است كه سهوا يا عمدا فعل منافى نماز از او سر زده

باشد .

( مسأله 1006 ) : هرگاه كسى در دو ركعت سوم و در حال قيام يقين كند

كه دو سجده از او فوت شده و شك كند كه آيا دو سجده از يك ركعت فوت شده

يا از دو ركعت ، در صورتى كه احتياط نمايد به اينكه قيام را هدم نمايد و دو

سجده را بجا آورد و نماز را تمام كند و قضاى يك سجده را نيز به عمل آورد و دو

سجده سهو را نيز بجا آورد به جهت احتمال اينكه شايد يكى از دو سجده از

ركعت اول باشد ، و سپس آن نماز را اعاده كند ، برئ الذمه است .

( مسأله 1007 ) : اگر شخصى در قيام شك كند كه تشهد خوانده است

يا نه بايد به مقدارى تروى كند ، اگر علم يا مظنه‌اش به طرفى نرفت شكش اعتبارى

ندارد ، و اگر بداند كه در صورت تروى ، علم و مظنه‌اش به طرفى نمى رود تأنى

نمى خواهد ، در شكهاى ديگر نيز اين حكم صادق است .

( مسأله 1008 ) : هرگاه شخصى بطور مثال در نماز عصر شك كند كه

سلام نماز ظهر را داده است يا نه ، بايد احتياطا ( 1 ) سلام نماز ظهر را بدهد .

( مسأله 1009 ) : هرگاه شخصى تكبيرة الاحرام را بطور تمام گفت و

بعد شك كرد كه درست گفته يا نه ، در اين صورت احتياطا ( 2 ) بايد فعل منافى

نماز را بجا آورده و آن را دوباره بگويد .

( مسأله 1010 ) : اگر شخصى " السلام علينا " را به طور تمام گفت

( 1 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : به اين شك التفات نكند . ( 2 ) ميرزاى شيرازى : مراد قبل از دخول در فعل بعدى مى باشد .