مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٠

احكام ساير شكيات

بين دو و سه بوده ، بعد از دو سجده بوده است و يا پيش از دو سجده ، بايد آن را

بعد از دو سجده قرار دهد .

( مسأله 991 ) : هرگاه بعد از نماز شك كند كه شكش موجب يك ركعت

نماز احتياط بود و يا دو ركعت ، احوط اين است كه هر دو را بجا آورد و نماز را

نيز اعاده ( 1 ) كند .

( مسأله 992 ) : هرگاه بعد از سلام شك كند كه شكش چه شكى

بوده است ، بايد دو ركعت نماز احتياط به صورت ايستاده و دو ركعت نيز به صورت

نشسته بخواند و همچنين دو سجده سهو را هم بجا آورد و نماز را بنابر احتياط

اعاده ( 2 ) كند .

( مسأله 993 ) : هرگاه شخصى مشغول نماز باشد و بداند كه نماز عصر

را نخوانده است و از طرفى هم مىداند كه نماز ظهر را نيز نخوانده است و از طرف

ديگر نمى داند كه اين نمازى كه مشغول آن مى باشد به قصد چه نمازى نيت

كرده است ، بايد اين نماز را نماز ظهر قرار دهد و آن را تمام كند و بعدا نماز عصر

را بخواند .

( مسأله 994 ) : اگر نمازگزار بداند كه نماز ظهر را خوانده و ليكن

نمى داند نمازى كه مشغول خواندن آن است به نيت نماز ظهر نيت كرده يا به نيت

نماز عصر ، نمازش در اين صورت باطل است ، ولى اگر نداند كه نماز ظهر را

( 1 ) محمد باقر شيرازى : هر دو نماز احتياط را بنابر اقوى بجا آورد و اعاده نماز لازم نيست . ( 2 ) محمد باقر شيرازى : اگر احتمال شكوك باطله ندهد اعاده لازم نيست و اگر احتمال شك باطل بدهد اعاده نماز كافى است .