مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٥

احكام سجده سهو

ليكن احوط ( 1 ) بجا آوردن آن است براى هر كمى و زيادى كه مبطل نماز نباشد و

همچنين براى ايستادن بجاى نشستن و نشستن بجاى ايستادن .

( مسأله 951 ) : اگر امام و مأموم در اسباب سجده سهو شريك باشند

بايد هر دو سجده را بجا آورند و اگر سبب سجده از امام يا مأموم صادر شده

باشد ، سجده مخصوص اوست و بر ديگرى نيست .

( مسأله 952 ) : زمان سجده سهو بعد از سلام نماز و پيش از كلام است .

( مسأله 953 ) : كيفيت دو سجده سهو آن است كه ابتدا نيت مىكند

و سپس به سجده مى رود و پس از آن سر از سجده بر مىدارد ( مانند سجده

نماز و باز به سجده مى رود و سر بر مى دارد و تشهد مى خواند آن هم تشهد خفيفى ،

به اينكه تنها به شهادت و صلوات اكتفا مى نمايد مثل اينكه بگويد : " أشهد أن

لا إله إلا الله وأشهد أن محمدا رسول الله ، اللهم صلى على محمد

وآل محمد " ، و تخفيف تشهد احوط ( 2 ) است بلكه بعيد نيست كه متعين

باشد ، پس بعد از آن سلام بگويد به صيغه " السلام عليكم " ( 3 ) يا جمع ميان

( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : بلكه خالى از قوت نيست . محمد باقر شيرازى : اين احتياط ترك نشود . ( 2 ) شيخ انصارى : احوط بلكه اقوى تشهد تمامى است كه در نماز خوانده مىشود . محقق خراسانى : بلكه احوط قصد قربت در گفتن زياده بر شهادت وحدانيت و رسالت است . محمد كاظم طباطبائى : اقوى جواز تشهد تمامى است كه در نماز خوانده مىشود . محمد باقر شيرازى : اولى و احوط جمع است . ( 3 ) شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : احوط اضافه كردن لفظ " ورحمة الله وبركاته " مى باشد .