مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٠.٣١

مقدمه

ايمان نداشته باشد ) را دليل بر عدم اشتراط ايمان در مرجعيت ذكر كرده اند

در حالى كه اين دليل ناتمام است زيرا هدف و مقصد در علم طب سلامت

بدن است و ارتباطى به ديانت ندارد بر خلاف علوم دينى كه در آن سلامت

دين مطرح است و لذا عموم مردم در امراض خود به طبيبى مراجعه مى كنند كه

خود گرفتار آن مرض نباشد و مصداق " طبيب يداوي الناس وهو عليل " قرار نگيرد

و شاهد ديگر بر اين مطلب عدم جواز صيد بوسيله سگى است كه توسط فرد

مجوسى آموزش ديده باشد مگر آنكه در زير دست مسلمان قرار گرفته و مجددا

پرورش يابد كه اين مطلب بنابر نظر عده اى از بزرگان نظير شيخ طوسى در

كتاب مبسوط مى باشد و بنابر نقل ايشان ( شيخ طوسى ) در كتاب خلاف عده اى

از اهل سنت نيز همين نظريه را دارند و اين مطلب منافاتى با حسن تعلم علوم و

صنايع اگر چه از دست كفار باشد ، ندارد .

با توجه به موارد فوق و در صورتى كه ايمان و كفر معلم و پرورش دهنده

حيوان تأثير داشته باشد شرطيت آن در انسان واضح و روشن‌تر خواهد بود ، و

علاوه بر لزوم شرطيت ايمان و لزوم رعايت درجات آن با توجه به آيه شريفه

" يرفع الله الذين آمنوا والذين أوتوا العلم درجات " و وضوح تقدم درجات ايمان بر

درجات علم ، بايستى مراتب علمى آنان را نيز مد نظر داشت و در صورتى كه

هر يك از ضروريات اسلام و شيعه از قبيل ) ايمان به ائمه اثنى عشرى - متعه -

فدك - علم امام . . . ) مورد تشكيك شخصى قرار گيرد نه تنها از صلاحيت

مرجعيت ساقط مىشود بلكه در امامت جماعت و شهادت و ساير موارد مرتبط به

آن نيز نمى توان به اين شخص رجوع كرد .