مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٧

3 - قيام واجب

( مسأله 733 ) : مراد از قيام معتبر در نماز انتصاب عرفى است و

محقق مىشود به راست نمودن پشت خود ، و بايد در حال قيام تكيه نكند بر

چيزى به گونه‌اى كه اگر آن چيز برداشته شود شخص بيافتد و اگر شخص در

حال قيام نماز راست نايستد نمازش باطل است چه عمدا انجام دهد و يا از روى

فراموشى باشد ( 1 ) و اگر تكيه كند ، و عمدا ( 2 ) اين عمل را انجام داده باشد

نمازش باطل مىشود .

( مسأله 734 ) : در حال قيام ، ايستادن بر روى پاها واجب است ( 3 ) و

بايد پاها را از يكديگر به مقدارى باز نكند كه از صورت قيام خارج گردد و

همچنين شخص بايد در حال قيام استقرار داشته باشد .

( مسأله 735 ) : اگر شخصى از ايستادن بدون تكيه دادن عاجز باشد تكيه

دادن او در حال قيام اشكالى ندارد ولى اگر عاجز باشد از ايستادن در تمام نماز

بوده و قادر بر ايستادن در بعضى از آن باشد ، واجب است به مقدارى كه براى او

( 1 ) محمد باقر شيرازى : ركن بودن اعتدال كامل كه در حال فراموشى هم باطل باشد جاى تأمل است . ( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : و سهوا اشكالى ندارد اگر چه در قيام ركنى باشد ليكن احوط در آن بطلان نماز است . ( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : اقوى جواز ايستادن ( * 1 ) بر يك پا است و همچنين بر رؤوس اصابع ( سر انگشتان ) يا اصول قدمين نيز چنين است اگر چه احوط خلاف آن است . ( * 1 ) محمد باقر شيرازى : جواز ايستادن بر يك پا و رؤوس اصابع و يا اصول قدمين تماما در نهايت اشكال است .