مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٣١

مستحبات اذان و اقامه

مستحب است كه در حال گفتن اذان شخص اطمينان ( آرامش ) داشته باشد و

سخن نگويد ورو به قبله بايستد و آخر هر فصل آن توقف كند و حرف آخر

فصولى را كه در آنها لفظ جلاله باشد خوب ظاهر كند ، چه در اذان و چه در

اقامه و همچنين در حال گفتن اذان دو انگشت خود را بر دو گوش بگذارد و اگر

مؤذن مرد باشد صداى خود را بلند كند و ما بين اذان و اقامه فاصله اندازد اگر چه

به برداشتن يك قدم و يا به تسبيح گفتن باشد ، و از طرفى نيز مستحب است كه

مؤذن اذان اعلامى عادل و بينا و وقت شناس باشد و بر موضع بلندى بايستد و

همچنين مستحب است كه ديگران با شنيدن اذان و اقامه آن را حكايت كنند ، و

زنان مى توانند از اذان به تكبير و شهادتين اكتفا كنند بلكه به شهادتين تنها نيز

مى توانند اكتفا كنند و از اقامه مى توانند به " الله أكبر " و " أشهد أن لا إله إلا

الله و أن محمدا عبده ورسوله " ، اكتفا كنند و مسافر و كسى كه تعجيل

داشته باشد مىتواند اذان و اقامه را يك فصل يك فصل بگويد .

( مسأله 732 ) : اذانى كه ما بين دو نماز ساقط است در صورت عدم

فاصله ميان دو نماز است و خواندن نافله هر چند ايجاد فاصله بين دو نماز

مى نمايد ولى مسقط اذان دوم نيست .

( مسأله 733 ) : هرگاه شخصى وارد مسجدى شد كه امام و مأمومين در

آن مشغول خواندن نماز و يا در تعقيبات نماز باشند و شخص بخواهد كه نماز