مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢١٦

4 - لباس نمازگزار

باطن خود دهان باشد مثل خون خود دهان اشكالى ندارد ( 1 ) .

( مسأله 689 ) : حمل اجزاى حرام گوشت و ميته نجس اگر از روى عمد

باشد بنابر احتياط ( 2 ) مبطل نماز است و اگر سهوا باشد اشكالى ندارد ( 3 ) و نيز

موم اگر همراه نمازگزار و يا در لباس او باشد اشكالى ندارد .

( مسأله 690 ) : هرگاه شخصى چيزى مانند لقطه را همراه خود داشته

باشد تا صاحب آن را پيدا كند براى نماز اشكالى ندارد .

( مسأله 690 ) : احوط اجتناب از حمل شيئ نجس در نماز است و در

مورد اجزاى حرام گوشت ( 4 ) نيز فتوى بر اجتناب است ، و حمل آن به جهل يا به

سهو يا به فراموشى اشكالى ندارد ، بلى اگر در بين نماز متذكر شد بايد آن را از

خود دور كرده و نماز را تمام كند .

( مسأله 691 ) هرگاه محمول غصبى همراه نمازگزار باشد كه با افعال

نماز متحرك شود اگر به مقدار سوزنى هم باشد مبطل نماز است .

( مسأله 692 ) : هرگاه شخص بعد از نماز شك كند كه نجاستى را كه در

بدنش بوده شسته است يا خير ، نمازش صحيح است و بايد براى نمازهاى بعدى

تطهير كند و احوط و اولى اين است كه نمازش را اعاده كند .

( مسأله 693 ) : خون بينى حكم خون جروح را ندارد و اگر در نماز بوده

( 1 ) محمد باقر شيرازى : تفصيل مذكور مورد تأمل است . ( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : بلكه بنابر اقوى . ( 3 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى : حكم محمول نجس گذشت . ( 4 ) ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : قبلا حكم به اجتناب ذكر شد اما بطور احتياط و محل احتياط جايى است كه صدق خواندن نماز در آن محمول نكند و اگر صدق كند نماز باطل است .