مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٠

3 - مكان نمازگزار

حكم مذكور فرقى ميان نماز يوميه و غير يوميه نيست بلكه ميان نماز واجب

اصلى ( 1 ) و واجب عارضى نيز فرقى نمى باشد .

( مسأله 623 ) : طهارت در مقدار واجب از موضع سجده پيشانى شرط

است و اگر بر محل نجس سجده كرد ، با عدم علم به آن احوط اعاده بلكه قضا

است هر چند واجب نبودن اعاده خالى از رجحان نيست ، چنانچه واجب نبودن قضا

در غايت قوت است و همچنين است حكم ناسى ( 2 ) به نجاست محل .

( مسأله 624 ) : موضع سجده بايد از زمين يا آنچه از زمين مى رويد

باشد به شرط آنكه عادتا خوردنى و پوشيدنى نباشد ، حتى در كتان و پنبه ، كه

سجده بر آنها جايز نيست ، و آنچه كه غير از روئيدنى از زمين باشد مانند مو و

كرك و پر مرغ و پوست و گوشت و پيه و غير آن از اجزاى حيوان ، و حرير و

آنچه مستحيل از زمين باشد ، هرگاه بر آن صدق اسم زمين نكند مانند معادن

طلا و نقره و مس و برنج و آهن و الماس و زبرجد و فيروزه و عقيق و ياقوت و

زمرد و مانند آنها ، سجده كردن بر آنها جايز نيست .

( مسأله 625 ) : سجده كردن بر گل جايز نيست و اگر بر يكى از آنهائى

كه سجده كردن بر آنها جايز نيست سجده كند سهوا يا خطئا نماز او صحيح است

و اعاده ( 3 ) بر او واجب نيست هر چند هنوز سر از سجده برنداشته باشد .

( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : اقوى اختصاص حكم است به واجب اصلى ، پس واجب عارضى حكم نافله را دارد . ( 2 ) شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى ليكن احتياط در آن اشد است . ( 3 ) شيخ انصارى : به شرط اكمال ذكر واجب . ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : اگر بتواند بايد پيشانى را بر چيزى كه سجده كردن بر آن صحيح است بكشد و سپس ذكر را اعاده كند .