مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٩٤

2 - قبله

( مسأله 608 ) : با امكان حصول علم ( 1 ) نبايد بر امارات اعتماد كنند .

( مسأله 609 ) : هرگاه حصول علم و امارات شرعيه با نهايت كوشش و

تلاش ممكن نباشد بايد عمل به مظنه نمايد اگر چه به قول كافرى هم حاصل شود

و در صورتى كه دو عادل خبر به جهت قبله دهند و اجتهاد او خلاف خبر آنها

باشد ، وجوب خواندن دو نماز خالى از قوت نيست .

( مسأله 610 ) : در كشورهاى اسلامى در قبله آنها در خواندن نماز بر

قبور و محرابهايشان مى توان اعتماد نمود مادامى كه آگاهى از عدم صحت بناى

قبله ايشان نداشته باشد .

( مسأله 611 ) : هرگاه شخصى به آن جهت كه مأمور به نماز خواندن آن

جهت بود به اعتبار مظنه يا تنگى وقت ، نماز خواند و بعد از اتمام نماز خطاى آن

معلوم شد ، اگر نمازش ما بين يمين و يسار واقع شده باشد صحيح است ، و در

صورتى كه در بين نماز به اشتباه خود پى ببرد در حالت سكوت بايد به سمت قبله

بگردد و نمازش را تمام كند و همچنين است حكم ناسى ( فراموش كننده ) و جاهل

به حكم كه قاصر باشد ، اما اگر مقصر باشد احوط بلكه اقوى لزوم اعاده

است ( 2 ) .

( مسأله 612 ) : اگر شخصى جهت قبله را به مظنه خود پيدا نمود و

نماز خواند و بعد معلوم شد كه در بين مشرق و مغرب بوده اگر در تحصيل علم به

جهت قبله تقصير نكرده باشد نمازش صحيح است .

( مسأله 613 ) : هرگاه شخص عمدا اخلال به استقبال قبله كرد واجب

( 1 ) محمد باقر شيرازى : به آسانى . ( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : بلكه اقوى عدم اعاده است با فرض حصول قصد قربت .