مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٨٩

1 - اوقات نماز يوميه

به قصد قربت بخواند و بنا بر احتياط نه متعرض ادا شود ( 1 ) و نه متعرض قضا .

( مسأله 595 ) : هرگاه شخصى با شك به دخول وقت بلكه با ظن غير

معتبر و يا نسيان به وقت ، نماز بخواند نمازش باطل است اگر چه قسمتى از نمازش

در وقت واقع شده باشد و همچنين است شخص غافل به مراعات وقت ، پس در

صورتى كه عدم دخول وقت نماز را بعد از نماز ملتفت شود اگر تمام نمازش در

وقت واقع شده باشد ، صحيح است ، و جاهل به حكم دخول وقت نيز اگر به قصد

قربت نماز را بجا آورده باشد نمازش صحيح است .

( مسأله 596 ) : اگر شخص غافل در بين نماز عدم وقوع در وقت را

بفهمد و وقت نيز بر او معلوم نباشد بايد نماز خود را

اعاده كند .

( مسأله 597 ) : افضل آن است كه هر فريضه‌اى را در اول وقت فضيلت

آن بجا آورند مگر نماز عصر روز جمعه و روز عرفه ، كه مستحب است بلافاصله

بعد از نماز ظهر بجا آورند ، و همچنين مستحب است كه نماز مغرب و عشا را به

تأخير بياندازند تا حجاج به مشعر برسند ، و كسى كه منتظر جماعت باشد و يا

روزه دارى كه نفسش با او در منازعه باشد و يا كسى كه ديگران منتظر او باشند و

يا مستحاضه كثيره كه بخواهد با يك غسل هر دو نماز را بخواند و يا مربيه طفل

كه لباسش را در شبانه روز يك مرتبه مىشويد و يا كسى كه اختيار دفع بول و

غايط خود را ندارد يا كسى كه نماز قضا دارد ( 2 ) و يا كسى كه نافله‌گزار است ،

در تمام اين موارد مستحب است كه شخص نماز خود را به تأخير بياندازد ولى

( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : اقوى جواز نيت اداء است . ( 2 ) ميرزاى شيرازى : و مشغول آن هم نيست . محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : با فرض اشتغال به انجام آن در حال حاضر .