مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٨٦

1 - اوقات نماز يوميه

( مسأله 581 ) : همانطور كه بيان شد وقت مختص نماز ظهر ، اول زوال

است و نيز ذكر شده كه زوال با نصب كردن چيزى به عنوان شاخص بر روى زمين ،

مانند يك تكه چوب راست شناخته مىشود حال اگر بطور مثال مقدار سايه آن كم

شود بيانگر آن است كه ظهر نشده و اگر زياد شود دليل بر آن است كه وقت ظهر

داخل شده و در اين صورت به مقدار نماز ظهر ، مختص به نماز ظهر است و پس از

آن تا مغرب مقدارى كه بتوان در آن مدت نماز عصر را خواند ، مختص نماز عصر

است و مدت ما بين اين دو وقت ، مشترك بين ظهر و عصر است .

( مسأله 582 ) : ابتداى وقت فضيلت ( 1 ) نماز ظهر اول زوال است و آخر

زمان فضيلت آن زمانى است كه سايه شاخص كه مقدار قامت انسان است از خود

شاخص به مقدار دو قدم كه برابر دو هفتم مقدار شاخص و مساوى يك ذراع است ،

بيشتر شود .

( مسأله 583 ) : اول وقت فضيلت نماز عصر ، بنابر احتياط زمانى است كه

سايه زايد بر شاخص به اندازه خود شاخص شود ، و آخر وقت فضيلت آن زمانى

است كه سايه زائد بر شاخص به اندازه دو برابر شاخص شود ، اگر چه اقوى قول به

فضيلت نماز عصر است زمانى كه سايه شاخص از چهار قدم بيشتر شود .

( مسأله 584 ) : وقت اجزاء و كفايت نماز عصر دو وقت است يكى

پيش از زمان فضيلت آن ( 2 ) و ديگرى بعد از زمان فضيلت است تا آخر

( 1 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : بودن وقت فضيلت نماز عصر بعد از فراغ از ظهر تا دو ثلث خالى از قوت نيست . ( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : محل تأمل است و وجه تأمل احتمال قويى است كه فضيلت آن بعد از فراغ از ظهر است تا وقتى كه آن را وقت دوم اجزائى قرار داده اند . محمد كاظم طباطبائى : محل منع است چنانچه گذشت .