مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٣١

احكام غسل واقسام آن

كه يكى از چهار علامت ( جهندگى و شهوت و سستى بدن و بوى شكوفه خرما ) در

آن باشد و علم به عدم وجود باقى نيز نداشته باشد بايد غسل كند ( 1 ) ، بلى اگر

رائحه و بوى خاص بتنهايى در آن باشد بدون سه علامت ديگر احوط ( 2 ) اين است

كه غسل كند و پس از سلب طهارت از خود وضو بگيرد و اما در مرد مريض و

زن ، شهوت و سستى در آنچه بيرون مى آيد مطلقا براى وجوب غسل كافى است .

( مسأله 376 ) : هرگاه شخص در جامه خود منى ببيند و نداند كه كى

جنب شده ، بايد غسل كند و نمازى را كه يقين دارد با جنابت خوانده بايد

وجوبا اعاده يا قضا كند و آنچه احتمال مىدهد كه با جنابت بوده احتياطا اعاده

يا قضا كند .

( مسأله 379 ) : هرگاه شخصى در لباس خود رطوبتى ببيند و يقين كند

كه منى است بايد غسل كند و اگر مظنه يا علم به منى حاصل كند و نداند كه

پيش از غسل بوده يا بعد از غسل واقع شده ، بايد احتياطا ( 3 ) غسل كند و پس از

سلب طهارت ( 4 ) از خود بنابر احتياط براى عبادت خود مانند نماز وضو بگيرد .

( مسأله 380 ) : واطى و موطوئه حيوان بايد احتياطا غسل كند ولى

( 1 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : اقوى اعتبار اجتماع سه علامت اول است بلى احوط جمع بين غسل و وضو در صورت انفراد است . ( 2 ) ميرزاى شيرازى : اين احتياط مختص به اين صورت نيست بلكه در جميع صور انفراد علائم ثابت است . محمد باقر شيرازى : ليكن باطل نمودن غسل لازم نيست بلكه وجهى ندارد . ( 3 ) ميرزاى شيرازى : بلكه بنابر اقوى . محمد كاظم خراسانى - محمد باقر شيرازى : ترك اين احتياط نشود . محمد كاظم طباطبائى : لكن واجب نيست . ( 4 ) محمد باقر شيرازى : گذشت كه سلب طهارت لازم نيست ندارد .