مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٠١

معتبرات وضو

وضو ، نيت كند و آن را تا شستن صورت ادامه دهد ، ولى اگر در اثناى عمل قصد

بيرون رفتن از وضو نمود ، نيت او باطل مىشود مگر اينكه قبل از به هم خوردن

موالات عود نمايد ، كه در اين صورت وضوى او صحيح است ، و همچنين است اگر

در وضوى واجب قصد وضوى مستحب نمايد و يا بالعكس كه وضوى او باطل

است ( 1 ) ، ولى اگر ذمه كسى مشمول بر وضوى واجب باشد بايد وضوى مستحبى

را ترك كند .

( مسأله 292 ) : مكلف بايد وضوى خود را ابتدا كند به شستن صورت

از بالا و به شستن دست از آرنج ، ولى رسانيدن آب به زير موهاى ريش ( محاسن )

و شارب و زير لب و ابرو ( هرگاه مو بر پوست احاطه نموده باشد ) لازم نيست ، چه

ريش از پر پشت باشد و يا تنك باشد ، چه مرد باشد و چه زن ( 2 ) ، اما آنچه از

روبرو در لا به لاى مو مشخص باشد شستن آن واجب است به خلاف موئى كه از

حد صورت بيرون رفته باشد .

( مسأله 293 ) : در هر يك از مسح سر و پا از بالا به پائين كشيدن و

همچنين از پائين به بالا كشيدن جايز است و احوط عدم خروج از روش متعارف

است .

( مسأله 294 ) : بايد مسح سر و پا با رطوبت دست از آب وضو باشد ،

چه رطوبت دست چپ باشد و چه دست راست ، هر چند احوط مسح پاى راست

است به رطوبت دست راست و همچنين مسح پاى چپ است به رطوبت دست چپ ،

( 1 ) محمد باقر شيرازى : اگر به قصد تشريع باشد و به گونه‌اى باشد كه منافات با قصد قربت داشته باشد ، و الا حكم به بطلان مشكل است . ( 2 ) محمد باقر شيرازى : بودن ريش زن در حكم ريش مرد در اين مسأله و در حرمت تراشيدن ريش و در ديه ، اول الكلام است و تحقيقات آن جاى ديگرى است .