مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٩٩

معتبرات وضو

5 - موالات 6 - مباشرت در وضو 7 - مطلق بودن آب وضو 8 - احكام طاهر بودن

آب وضو 9 - مباح بودن آب وضو 10 - عدم رسيدن ضررى از ناحيه استعمال آب

11 - مباح بودن مكان وضو 12 - طهارت محل وضو .

( مسأله 287 ) : معتبر در نيت اراده اى است كه از علم برانگيخته شود و

باعث انجام عمل گردد و در آن و در غير آن از عبادات ديگر لازم است تعيين

فعلى كه اراده بر انجام آن نموده است اگر آن فعل معين نباشد و همچنين بايد با

قصد قربت باشد ، پس حقيقت نيت اراده نمودن عبادت است به صورتى كه از غير

آن متميز گردد ، به قصد بندگى خداوند متعال ، و به خاطر آوردن آن بر وجه

تفصيل ضرورى نيست . همچنين است در موارد ديگر مانند استحباب و وجوب و

امثال آنها ، پس عبادتى كه مردد ميان استحباب و وجوب باشد قصد نمودن آن

كفايت مىكند و علم به واجب و مستحب بودن آن لازم نيست ، اما اگر در دو

عبادت شبيه به يكديگر باشند به حسب صورت چه در وضو و چه در غير آن ( 1 ) ،

بايد نيت خود را تعيين نمايد .

( مسأله 288 ) : احوط و اولى اين است كه نيت بر وجوب يا ندب

مشتمل باشد ، بر وجه وصفى مانند اينكه بگويد : وضوى واجب مى گيرم ، و يا بر

وجه تعليلى مثل اينكه بگويد ( 2 ) : وضو مى گيرم به علت آنكه واجب است ، البته با

( 1 ) محمد باقر شيرازى : گفتن و تلفظ به نيت نه فقط حسنى ندارد بلكه مرجوع است و اگر به قصد رجحان و اوليت باشد شبهه تشريع مى آيد . و همچنين در تمام بيانات ديگران مبنى بر وجوب و يا استحباب وصفى يا تعليلى ، اندك دليلى بر استحباب يا رجحان آن ديده نشده و پاره اى از محققان نيز به آن تصريح نموده اند . ( 2 ) محمد باقر شيرازى : تعدد در وضوء بلكه در غسل هم نيست همانگونه كه انشاء الله بيان مى گردد .