مجمع الرسائل ( فارسي ) — الصفحة ٦٩

احكام نجاسات

يعنى از بالا به پايين ، نجاست به بالاى آن سرايت نمى كند و الا سرايت مىكند .

( مسأله 214 ) : اگر قسمتى از زمين گلى پاك و قسمتى ديگر نجس

باشد و شخصى روى آن راه رفت و رطوبت ته كفشش به پايش سرايت كرد پاك

است مگر آنكه علم به نجاست حاصل كند .

( مسأله 215 ) : اگر دو ظرفى را كه يكى سركه و ديگرى شيره دارد

با هم مخلوط كنند و بعد در آنها فضله موش ببينند و نمى دانند كه از كدام ظرف

است بايد از هر دو ( 1 ) اجتناب كنند .

( مسأله 216 ) : هرگاه مويى از بدن كنده شود و ريشه آن با رطوبت

باشد و يا پوست بى روحى از بدن جدا شود اگر در اثر كنده شدن آن دردى به بدن

نرسد ، نجس نيست ( 2 ) .

( مسأله 217 ) : هرگاه شخصى چيزى را عاريه گرفت و آن را

نجس نمود ، در موقع پس دادن اگر از چيزهايى است كه عادتا با رطوبت استعمال

مى شوند مثل ظرف ، بايد اعلام كند ( 3 ) و الا اگر مثل فرش است اعلام آن واجب

نيست ( 4 ) ، و اعلام كردن آن بهتر است .

( مسأله 218 ) : هرگاه جماعتى غذاى متنجسى را بخورند و تطهير

اوضاع و اسباب ايشان ممكن نباشد و ميزبان از نجاست غذا مطلع باشد ،

( 1 ) محقق خراسانى : اگر احتمال ثالثى نرود . ( 2 ) محمد باقر شيرازى : احوط اجتناب از پوسيدن بدن است اگر در حال جدا شدن درد داشته باشد چنانچه گذشت . ( 3 ) محقق خراسانى : لزوم اعلام معلوم نيست . ( 4 ) محمد باقر شيرازى : احوط اعلام يا تطهير آن است .